Seishō Bypass Sa daang nasa tabi ng dagat sa bukang-liwayway ng taglamig

Sa bukang-liwayway ng Enero, nagmaneho ako sa Seishō Bypass sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Unti-unti nang nagliliwanag ang langit sa ibabaw ng dagat. Malamig ang hangin, pero nakakagising at ang sarap sa pakiramdam. Sana naipakita ko ito sa sarili ko kanina, noong gusto ko pang matulog. Buti na lang at maaga akong nagising at nakapunta rito; ilang sandali pa lang mula nang magsimula akong magmaneho, alam ko nang sulit iyon.

Tuloy-tuloy ang daan sa tabi ng dagat. Nakatingin ako sa unahan habang muli kong inaayos ang hawak ko sa magkabilang panig ng manibela gamit ang dalawang kamay. Unti-unting lumiliwanag ang loob ng kotse sa liwanag ng umagang pumapasok mula sa gilid. Habang sumisikat ang araw, para bang nagigising din ang damdamin ko, at kusa akong napangiti.

Pumasok ang hangin sa loob ng kotse na bukas ang bubong, kaya nanlamig ang batok ko. Akala ko masisiyahan ako sa hangin sa umaga, pero mas malamig pala kaysa inaasahan. Nang mapansin kong medyo naninigas ang mga balikat ko, nagbuga muna ako ng hininga bago umayos ng upo. Malamang mas masarap kaysa karaniwan ang iinumin kong isang tasa kapag nakarating na ako sa isang mainit na lugar.

Habang pinagmamasdan ko ang daang nagpapatuloy lampas sa mataas na bahagi, sumabay ako sa daloy ng mga sasakyan. Sa ugong ng mga sasakyan at ihip ng hangin, hindi ko namalayang nalimutan ko na ang mga pinag-iisipan ko bago umalis ng bahay. Bago pa ako magplano nang husto kung ano ang gagawin ko ngayong araw, gusto ko pang magmaneho nang kaunti sa umagang ito. Sa simpleng pakiramdam na iyon, sulit na ang pagpunta ko rito.

Nang huminto ako para magpahinga, pumili ako ng inuming magpapainit sa mga kamay ko. Pagyakap ko sa tasa gamit ang dalawang kamay, unti-unting uminit ang mga daliri ko. Doon ko lang napansing nagugutom na rin pala ako. Nasa tanawin lang ang isip ko, pero mahalaga rin pala ang almusal. Mas inaabangan ko tuloy ang pagkain pagkatapos magmaneho sa tabi ng dagat.

Pagbalik ko sa kotse at paghawak sa manibela, mas magaan na ang katawan at loob ko kaysa kanina. Antok pa ako nang umalis sa bahay, pero ngayon, nasasabik na ako sa buong araw na ito. Tuwang-tuwa ako dahil doon. Kasisimula pa lang ng umaga, kaya gusto ko pang magmaneho at namnamin ito. Itinuloy ko ang biyahe sa daan sa tabi ng dagat.