Kabira-wan Nasa likod ko ang dagat, pero nahumaling ako sa munting itim na perlas

Tanghali noon sa kalagitnaan ng Hulyo, at pinagmamasdan ko ang Kabira-wan. Sa kabila ng maputing dalampasigan ay may maliliit na luntiang pulo, at higit pa roon ay sunod-sunod na kabundukan. May maliit ding bangkang may salaming ilalim na nakalutang; saanman ako tumingin, ayaw kong may mapalampas. Tuwang-tuwa akong naroon na mismo sa lugar na dati ko lang nakita sa mga larawan, kaya matagal akong nanatili sa harap ng tanawing iyon.

Pagkatapos, inilapit ko sa liwanag ang itim na perlas sa dulo ng daliri ko. May mga itim na perlas daw na nililinang sa Kabira-wan mula pa noong panahon ng Taishō. Kanina lang, ang lawak ng look ang pinagmamasdan ko; ngayon naman, hindi ko maalis ang tingin sa napakaliit na butil. Napatawa ako sa sarili ko dahil biglang nagbago ang pinagtutuunan ko ng pansin.

Bahagya ko itong iniikot sa pagitan ng mga daliri ko, at gumagalaw ang repleksiyon ng liwanag sa ibabaw nito. Hindi pala ito puro itim gaya ng inaakala ko. Gusto ko pa itong makita nang mas malapitan, kaya inilapit ko ang mukha ko rito. Binabago ko ang anggulo, tinititigan ko ito, saka ibinabalik sa dati. Hindi ko namalayang ganoon na pala ako katagal nakatitig dito, gaya noong pinagmamasdan ko ang dagat.

Kahit sa napakaliit na bagay, napapatingin din pala ako nang matagal. Nang maisip ko iyon, binalingan ko uli ang look. Naroon pa rin ang maliliit na luntiang pulo, ang bangkang marahang nakalutang, at ang mga bundok sa malayo. Hindi nagbago ang tanawin, pero dahil alam ko nang nililinang dito ang mga perlas, mas naging malapit sa akin ang lugar.

May paraan din pala para masilip ang tanawin sa ilalim ng dagat: sumakay sa bangkang may salaming ilalim. Kung sa tanawin mula sa dalampasigan pa lang ay nahumaling na ako, baka lalo pang dumami ang gusto kong ikuwento kapag nasilip ko pati ang ilalim ng tubig. Ngayon, ang kislap ng perlas ang naging di-inaasahang saya ko. Iyan siguro ang gusto ko sa paglalakbay: may mga saya palang dumarating kahit hindi ko pinlano.

Bago umalis, minsan ko pang tiningnan ang perlas sa dulo ng daliri ko. Gusto kong ikuwento sa kaibigan kong babae ang ganda ng look at kung gaano ako katagal nakatitig sa munting perlas. Dumating ako para makita ang malawak na tanawin, pero nagustuhan ko rin ang munting perlas. Iuuwi ko sa alaala ang munting saya na hindi ko inasahan.