Prepektura ng Miyazaki · Baybayin ng Nichinan
Horikiri-tōge Matutunaw na ang soft serve ko bago ko pa makita ang dagat
Nang tumingin ako sa dagat mula sa Horikiri-tōge, nakita ko ang magkakahanay na bato sa ibaba na umaabot hanggang sa malayo. Gusto ko sanang pagmasdan nang mabuti ang mga iyon, pero nagsisimula nang matunaw sa kamay ko ang soft serve na mangga. Medyo naging abala tuloy ako sa pagmasid sa tanawin at pagkain ng meryenda nang magkasabay—munting hinto ko noong tag-araw.
Tingnan ang tanawin sa tag-araw, noong Agosto, at basahin ang kuwento ko tungkol sa munting paghinto.
Tag-arawTag-araw · Agosto
Soft serve na mangga at hinto sa tabi ng dagat sa tag-araw
Huminto ako sa Horikiri-tōge para makita ang dagat, pero una kong tiningnan ang hawak ko. May matamis na patak na sa dulo ng soft serve na mangga, at mukhang malalaglag na iyon. Inilapat ko agad ang kabilang kamay sa ilalim nito at nagmadaling kumagat. Hindi ko pa nagawang namnamin ang sarap ng simoy ng hangin.
Nang sa wakas ay tumingin ako sa itaas, bumungad sa harap ko ang dagat. Umuugoy ang mga dahon ng phoenix palm, at sa likod ng mga iyon ay sumasalpok sa baybayin ang mga alon. Hindi lang mga batong malapit sa akin ang nandoon—umaabot ang mga guhit hanggang sa pinakadulong bahagi ng baybayin. Napasinghap ako—mas malawak pala ang tanawin kaysa sa inaasahan ko.
Iyon pala ang Oni no Sentakuita. Nang una kong marinig ang pangalan, naisip ko agad na baka may lugar dito para maglaba. Pero nang tanawin ko ito mula sa itaas, naintindihan ko kung bakit iyon ang tawag—mukha ngang mga tabla ng labahan ang magkakahanay na uka sa bato. Ilang sandali kong sinundan ng tingin ang mga alon habang dumadaloy ang mga ito sa mga uka.
Samantala, patuloy na natutunaw ang soft serve ko. Sa kakatingin ko sa dagat, tuluyan kong nakalimutan ang susunod na kagat. Muli kong hinawakan nang maayos ang cone at kumagat; kumalat sa buong bibig ko ang tamis ng mangga. Parang saka ko lang naalala kung bakit gusto kong tikman ito rito.
Akala ko nagmamadali akong kumain, pero dahan-dahan kong nilasap ang huling kagat. Nang wala na akong hawak, ang tanawin na lang ang puwede kong pagtuunan. Habang pinakikinggan ko ang hampas ng alon, naalala ko kung gaano ako nagmamadali kanina at natawa ako nang kaunti.
Bago bumalik, minsan pa akong tumingin sa dagat. Ngayon, malinaw ko nang nakikita ang mga alon sa likod ng mga punong phoenix palm at ang mga guhit sa bato na umaabot sa malayo. Kapag may masarap na pagkain, hindi ko mapigilang sulitin pati ang hinto sa biyahe. Sa susunod, maglalaan na ako agad ng oras para sa soft serve at sa dagat.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Mga larawan ng lugar na ito1 larawan
-
Prepektura ng Miyazaki · Baybayin ng Nichinan · Tag-araw
Mga pagkaing kilala sa lugar
Soft serve sa hintuang Michi-no-Eki Phoenix
May mga soft serve na may lasang talagang pang-Miyazaki, gaya ng Miyazaki Mango at Premium Hyūganatsu. Pinili ko ang mangga, at medyo naging abala ako sa pagmasid sa tanawin habang kumakain.
Mga tampok
Oni no Sentakuita
Umaabot sa kahabaan ng baybayin ang magkakahanay na uka sa mga bato. Narinig ko pa lang ang pangalan nito noon; hindi ko akalaing ganito kalawak ang tanawin mula sa itaas—napanganga ako nang makita ko ito.
Tanaw ng mga punong phoenix palm at dagat
Isa rin sa mga tanawin sa Horikiri-tōge ang hanay ng mga punong phoenix palm. Sa likod ng mga ito, malawak ang tanaw sa dagat. Kapag nakikita ko iyon, naiisip kong sulit ang paghinto ko rito.
Paraan ng pagpunta at saya sa biyahe
National Route 220 hanggang Prefectural Route 377
- Ruta mula sa sentro ng Miyazaki
- Sundan ang National Route 220 pa-timog hanggang sa Prefectural Route 377
- Lokasyon
- Ōaza Oryūzako, Lungsod ng Miyazaki, Prepektura ng Miyazaki
Mula sa sentro ng Miyazaki, dumaan pa-timog sa National Route 220 at tumuloy sa Prefectural Route 377. Matatagpuan ang Horikiri-tōge kung saan lumalabas sa baybayin ang daang galing sa kabundukan. Kapag bumungad ang dagat sa dulo ng daang-bundok, lalo akong ginaganahang huminto saglit.
Mula sa Miyakō City, sumakay ng bus papuntang Nichinan. 35 minuto ang biyahe; bumaba sa Horikiri-tōge. Kapag pumupunta ako para pagmasdan ang dagat, gusto ko ring isama sa hinto ang meryenda sa kalapit na hintuang Michi-no-Eki Phoenix.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.