Nabegataki Park Sa likod ng tabing-tubig, kusang kumawala ang tawa ko

Ipinark ko ang kotse at naglakad; mula sa kabila ng mga puno, narinig ko ang lagaslas ng tubig. Pagdating ko sa Nabegataki Falls, muntik na akong makontento sa pagmamasid lang sa agos. Pero nang malaman kong puwede ring makita ang talon mula sa likuran, gusto ko ring masilayan ang tanawing iyon.

Nang tingnan ko ang talon mula sa ilalim ng nakausling bato, ibang-iba ang hitsura nito kumpara sa tanawing nakita ko kanina. Sunod-sunod na maninipis na agos ang bumabagsak sa harap ko, at tanaw ko ang gubat sa kabila ng mga ito. Habang nakatitig ako roon at iniisip na ganito pala ang ibig sabihin ng tabing-tubig, may wisik na tumama sa pisngi ko.

Nagustuhan ko ang lamig kaya marahan kong iniunat ang isang kamay. Nang tumalsik sa palad ko ang pinong wisik, napakislot ang balikat ko. Ako naman ang nag-abot ng kamay; bakit ba ako nagulat? Napatawa tuloy ako.

Ibinaba ko muna ang kamay, pero hindi mawala sa isip ko ang lamig na iyon, kaya iniunat ko uli. Sa pagkakataong ito, sinubukan kong magkunwaring hindi ako nagulat, pero natawa pa rin ako. Habang pinagmamasdan ko ang tubig na bumabagsak sa tabi ng mukha ko, napaisip ako: matagal-tagal na rin yata mula nang magpakasaya ako nang ganito.

Nang kumalma ako at tumingin sa gubat, may mga dahong sumisilip sa pagitan ng mga guhit ng tubig. Akala ko iisang lugar lang ang tinitingnan ko, pero iba-iba pala ang tanawin tuwing nagsasalikop ang mga agos. Nakalimutan ko pati ang pagkuha ng litrato. Nakababa lang ang kamay ko habang matagal kong pinagmamasdan ang tanawin.

Bago umalis, lumingon pa ako minsan sa tabing-tubig. Kanina, napakislot ang balikat ko sa lamig, pero ngayon, nanghihinayang akong umalis. Siguro, ang maaalala ko sa Nabegataki Falls sa unang bahagi ng tag-araw ay ang ganda ng tanawin at ang tawa ko nang magulat ako sa wisik.