Talon ng Fukuroda Nakatingala pa rin ako sa nagyelong talon

Paglabas ko sa tanawan, napasinghap ako sa laki ng talon sa harap ko. Pumunta ako rito para makita ang talon sa taglamig, pero hindi ko inakalang ganoon kalawak ang yelong nakabalot dito. Hindi ko maibaba ang tingin ko habang natigilan ako roon.

Mula sa itaas, sinundan ko ng tingin ang mga guhit ng yelo habang lumalampas ang mga ito sa bawat baitang at nagpapatuloy pababa. Karaniwan, dito dumadaloy ang tubig. May mga bahaging akala ko iisang malaking tipak lang, pero nang pagmasdan ko nang mabuti, napakarami palang maninipis na guhit. Gusto ko tuloy itong pagmasdan ulit mula sa itaas.

Nang mapansin ko, nakanganga pa rin pala ako. Kung may kumuha ng larawan sa mukha kong gulat na gulat, baka mas maipakita pa nito kung gaano kalaki ang talon. Napaisip ako na kung ikukuwento ko iyon sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho, mukha ko muna ang tititigan niya bago pa ang talon, kaya napatawa ako.

Inilabas ko ang cellphone at sinubukang isama sa kuha ang buong talon. Nang makita ko ang kuha sa screen, hindi ko alam kung paano ko maisasama sa larawan ang laki ng talong katatapos ko lang pagmasdan. Matapos kong tingnan ang litrato at muling itaas ang tingin ko, mas tumimo pa rin sa akin ang tanawin sa harap ko.

Sa pagkakataong ito, hindi na ako kumuha ng litrato; dahan-dahan ko na lang pinagmamasdan ang talon mula sa tanawan. Yelo sa itaas, mga baitang sa batong bangin, at mga guhit na nagpapatuloy pababa. Iisang talon lang iyon, pero sa bawat lipat ng tingin ko, may bagong detalyeng nakakatawag ng pansin. Hindi ko halos magawang umalis habang nakatingala pa rin.

Bago umalis, minsan pa akong lumingon. Kapag ipinakita ko ang mga larawan sa kaibigan ko, ikukuwento ko ring nakanganga ako rito. Ayos lang siguro kahit pagtawanan niya ako. Pakiramdam ko, hindi kayang ikuwento ng isang larawan lang ang pagkabigla ko nang tiningala ko ang talon.