Soni Kōgen Habang pinagmamasdan ko ang susuki, sumindi ang mga ilaw sa damuhan

Pagdating ko sa Soni Kōgen, bumaba ako sa kotse at bumungad sa akin ang dalisdis ng damuhan. Nagpunta ako para makita ang susuki sa taglagas, pero natigilan muna ako sa lawak ng parang. Kakagaling ko lang sa paradahan, pero naisip ko agad na sulit ang pagpunta ko rito.

Habang naglalakad ako sa daan, umindayog sa hangin ang mga uhay ng susuki na malapit sa akin. Tiningnan ko ang mga uhay sa harap ko, saka ko inilipat ang tingin sa tuktok ng dalisdis. Kahit iisang damuhan ito, iba ang saya ng pagtanaw mula sa malapitan at sa malayo. Bago pa ako kumuha ng litrato, gusto ko munang maglakad pa nang kaunti.

Pagdating ko malapit sa Lawa ng Okame, huminto ako sa paglalakad. Habang pinagmamasdan ko ang dalisdis mula sa lawa hanggang sa burol, nakita ko rin sa tanawin ang daang nilakaran ko kanina. Lugar itong nakita ko sa mga larawan; ngayon, tinatahak ko na ito mismo sa sarili kong mga paa. Nang mapagtanto ko iyon, bigla akong naantig.

Pagsapit ng hapon, nagsimula na akong mag-isip kung oras na bang umalis. Pero habang nakatingin ako sa langit, ayoko pang bumalik sa kotse. Sinabi ko sa kaibigan kong babae na uuwi ako pagkatapos kong makita ang mga susuki, pero may iba pa pala akong gustong pagmasdan dito. Pag-uwi ko, ikukuwento ko rin iyon sa kaniya.

Pagsapit ng dilim, napansin ko ang mga ilaw sa paligid ng Lawa ng Okame. Hawak ko sa dalawang kamay ang maliit na flashlight na dala ko habang pinagmamasdan ko ang mga ilaw sa pagitan ng mga tangkay ng susuki. Kanina, nilakaran ko ang daang ito; ngayon, nakikilala ko ito sa tulong ng mga ilaw. Napabulalas ako, “Ibang-iba ang dating ng damuhan ngayon!”

Sinulyapan ko ulit ang mga ilaw bago dahan-dahang bumalik sa paradahan. Parehong mananatili sa alaala ko ang paglalakad sa damuhan at paghihintay hanggang dumilim—dalawang bahagi ng iisang biyahe. Sa susunod, ayokong umalis agad pagdating ko. Maglalaan ako ng oras para namnamin ang tanawin.