Hokkaido · Wakasakanai–Kōhone-no-Ie
Ororon Line Tuwid ang daan, napapakanta ako
Sa tuwid na daang ito, tanaw ang Rishiri Fuji sa kabila ng dagat. Isang umaga ng tag-araw, nagmaneho ako roon sakay ng pulang kotseng nabubuksan ang bubong, at napamahal sa akin pati ang bawat sandali ng biyahe papunta. Basahin mo ang kuwento ng biyahe ko—napahuni pa ako habang nagmamaneho.
Isang umaga ng tag-araw sa baybayin. Habang nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela, ninanamnam ko ang kalsadang umaabot hanggang sa malayo.
Tag-arawUmaga ng Hulyo
Sa daang walang katapusan, kusang napahuni ako
Maaga pa, tinatahak ko na ang Ororon Line sakay ng pulang kotseng nabubuksan ang bubong. Sa likod ng mababang damuhan, bumubungad ang dagat, at deretso ang kalsada hanggang sa malayo. Kahit nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela, parang mas malawak ang langit kaysa dati. Pagkaandar ko pa lang, naisip ko na: buti na lang binuksan ko ang bubong.
Tanaw ko ang Rishiri Fuji sa kabila ng dagat. Hindi naman umaabot ang kalsada hanggang isla, pero kung magpapatuloy lang ako sa pagmamaneho, pakiramdam ko, mapapalapit ako sa bundok. Napangiti ako sa naisip ko. Magkahiwalay ang daan at isla—nasa harap ko ang isa, nasa kabila ng dagat ang isa pa. Ang saya na pareho ko silang tanaw.
Muli kong hinawakan nang mahigpit ang manibela gamit ang dalawang kamay at sinundan ang tuwid na lane. Iba ito sa karaniwan kong dinaraanan sa bundok, kung saan hinihintay ko ang susunod na kurba; ngayong araw, mismong haba ng kalsada ang ninanamnam ko. Sa bawat pag-usad ko, naroon pa rin ang tuwid na daan sa unahan. Tuwing mapapansin ko ito, sumisigla ang dibdib ko—may ilang sandali pa ako para namnamin ang tanawing ito.
Sa di ko namamalayan, mahina na pala akong humuhuni. Akala ko hanggang isip lang ang kanta kanina, pero hindi ko namalayang lumalabas na pala ito sa bibig ko. Naisip kong baka naririnig ako kung may katabi ako, pero mag-isa lang ako ngayon. Habang inaalala ko ang kasunod na linya, muli kong ibinaling ang pansin ko sa daan sa harap.
Kapag nagmamaneho ako sa pagitan ng damuhan at dagat, parang hindi na nasasayang ang oras bago makarating. Hindi ko na iniisip kung ano ang gagawin ko bago makarating; sa halip, naiisip kong magmamaneho pa ako rito hanggang makarating. Nang maisip ko iyon, kusang humigpit ang hawak ko sa manibela. Napakasaya kong tinatahak ko ang tuwid na daang ito sakay ng sarili kong kotse.
Kahit tapos na akong magmaneho sa baybayin, naiwan pa rin sa isip ko ang himig na hinuni ko. Pag-uwi, ikukuwento ko kaya sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho: pakiramdam ko, kaya kong makarating hanggang bundok. Malamang tatawanan niya ako at sasabihing, “Hindi ka naman makakapagmaneho sa ibabaw ng dagat.” Oo, alam ko rin naman. Pero ganoon ako kasabik sa dulo ng daan noong umagang iyon kaya pati iyon naisip ko.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Mga larawan ng lugar na ito1 larawan
-
Hokkaido · Wakasakanai–Kōhone-no-Ie · Tag-araw
Mga pagkaing kilala sa lugar
Shijimi ramen at hokki curry sa hintuang Michi-no-Eki sa Teshio
Nasa timog na bahagi ng rutang ito sa kanlurang baybayin ang hintuang Michi-no-Eki sa Teshio, kung saan kabilang sa mga pagkaing itinatampok ang shijimi ramen at hokki curry. Kung nagpaplano ako ng biyahe sa baybayin, gusto ko ring isama ang hintuang ito. Magiging bahagi rin ng saya ang pagpili ng lokal na putahe bago ko tahakin ang tuwid na daan.
Mga tampok
Tuwid na daan sa pagitan ng dagat at pastulan
Mula Wakasakanai hanggang Kōhone-no-Ie, papahilaga ang tuwid na daan; nasa kaliwa ang Dagat ng Japan at nasa kanan ang pastulan. Masaya akong may mahaba pang kalsada sa harap ko, at hindi ko namalayang napapahuni na pala ako habang nagmamaneho.
Rishiri Fuji sa kabila ng dagat
Sa kabila ng dagat, tanaw ang Rishiri Fuji. Kapag sabay kong natatanaw ang kalsada, dagat, at bundok, napapangiti ako at kumakabog ang dibdib ko sa tuwa: nakakapagmaneho pala ako rito sakay ng sarili kong kotse. Naaalala ko pa rin ang umagang parang umaabot hanggang isla ang daan.
Tanaw ang Dagat ng Japan mula sa Kōhone-no-Ie
Pahingahan ang Kōhone-no-Ie kung saan matatanaw ang Rishiri Fuji sa kabila ng Dagat ng Japan. Ipinakikilala rin ang tanawin mula sa observation deck sa bubong. Sa susunod, gusto kong maglaan din ng oras sa biyahe sa baybayin para bumaba ng kotse at namnamin ang tanawin.
Ruta at saya ng pagmamaneho
Tuwid na bahagi ng Wakasakanai–Kōhone-no-Ie
- Oras sa pagmamaneho mula sa Sarobetsu Wetland Center
- Mga 20 minuto
- Direksiyon ng biyahe
- Pahilaga sa Ororon Line
Ayon sa opisyal na mungkahing ruta, mga 20 minuto ang biyahe mula sa Sarobetsu Wetland Center. Magpatuloy pa pahilaga sa Ororon Line hanggang sa tuwid na bahagi ng Sōya Sunset Road. Sa daang mula Wakasakanai hanggang Kōhone-no-Ie, nakatingin ako sa kalsada at hawak ang manibela habang ninanamnam ang biyahe sa tabi ng dagat.
Ang biyahe sa kuwentong ito ay mula Wakasakanai sa Bayan ng Toyotomi hanggang sa bandang Shimo-Yūchi sa Bakkai Village, Lungsod ng Wakkanai. Buksan ang lokasyon sa mapa sa ibaba. Naalala ko ang Rishiri Fuji sa kabila ng dagat at ang tuwid na kalsadang nagpapatuloy sa malayo.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.
