Tōjinbō Nakatitig ako sa dagat, pinaghintay ko tuloy ang scallop

Pagdating ko sa Tōjinbō, natigil ako nang makita ko ang mga bato sa baybayin. Ang dami palang patayong guhit sa mga batong ito. Mula pa sa malayo, napapansin ko na ang mga ito, pero nang pumasok ang alon sa pagitan nila, mas luminaw ang hugis.

Habang humuhupa ang alon na kanina lang humampas sa mga bato, papalapit na ang kasunod. Sa tuwing sumusunod ang alon, nag-iiba ang tanawin kahit pareho lang ang tinitingnan ko. Gusto kong ipakita ang larawan sa kaibigan kong babae, pero gusto ko na ring maipakita sa kanya ang galaw ng mga alon.

Muli akong tumingin sa dagat habang hawak ang tuhog ng scallop na pinili ko sa kalye ng mga tindahan. Itinaas ko na sana para tikman, pero nang humampas nang malakas ang alon, napanganga ako at natulala sa tanawin. Medyo nakakatawa, parang pati ang scallop ay pinaghintay ko.

Inangat ng hangin ang buhok ko, kaya inayos ko ito sa may tainga gamit ang kamay na walang hawak na tuhog. Nang ayusin ko rin ang scarf ko, saka ko naman napansin ang kamay na may hawak ng scallop. Gusto ko nang kumain, gusto ko ring tumingin sa dagat, at gusto ko pang ayusin ang buhok ko. Akala ko, sandali lang akong magpapahinga, pero mas naging abala pala ako kaysa inaasahan.

Nang maayos na ang buhok ko, sa wakas ay kumagat ako sa scallop. Habang dahan-dahan ko itong nginunguya, naririnig ko rin ang mga alon na humahampas sa mga bato. Kanina, puro tanawin lang ang pinagmamasdan ko; ngayong kumakain habang nakikinig, gusto ko nang baunin pauwi pati ang tunog ng mga alon.

Pagkatapos kong kainin ang scallop na nasa tuhog, muli akong tumingin sa dagat. Akala ko kukuha agad ako ng litrato kapag wala nang hawak ang kamay ko, pero gusto ko na lang manatili at magmasid. Kukuwento ko rin sa kaibigan ko kung paano ko pinaghintay ang scallop dahil hindi ko maalis ang tingin sa mga alon.