Mugikusa-tōge at Meruhen Kaidō Tawid sa Mugikusa-tōge, saka lakad papunta sa Shirakoma-no-ike at gubat na hitik sa lumot

Paakyat ako sa Pambansang Ruta 299 patungong Mugikusa-tōge, sakay ng pulang kotse. Habang mahigpit ang kapit ng dalawang kamay ko sa manibela at nakatutok ako sa daan, parang humahaba ang mga sandaling nagmamaneho ako sa gitna ng gubat. Balak kong maglakad papunta sa Shirakoma-no-ike pagkalampas ng daanan sa bundok. Bukod sa pagmamaneho, inaasam ko ring magpalipas ng oras malapit sa gubat.

Nang bumaba ako at magsimulang maglakad, nasa tabi ko na pala ang mga punong tanaw ko kanina mula sa kotse. May lumot sa paanan ng mga puno at sa ibabaw ng mga bato, kaya bumagal agad ang lakad ko bago pa ako makarating sa lawa. Gusto kong makita ang tanawin sa unahan, pero napapansin ko rin ang maliliit na bagay sa paligid.

Pagdating ko sa tabing-lawa, umiskuwat ako malapit sa lumot. Inilapat ko ang isang kamay sa tuhod, saka itinuro ng kabilang kamay ang bahaging nakatawag-pansin sa akin. May mga kumpol na mukhang malambot at nakaumbok, at may mga bahaging dikit-dikit ang maninipis na dahon; iba ang hitsura ng bawat isa. Baka hindi ko napansin ang mga iyon kung nanatili lang akong nakatayo habang dumaraan.

Nang bahagya akong tumingala, nakita ko sa kabila ng lawa ang hanay ng mga punong nagbabago ang mga dahon tuwing taglagas. Akala ko, pumunta ako rito para makita ang malayong tanawin, pero ngayon hindi ko maalis ang tingin ko pati sa lumot sa harap ko. Balak kong kunan ng larawan ang malawak na tanawin, pero gusto ko ring tandaan ang tanawin sa paanan ko sa gubat.

Bago ako tumayo, sinulyapan ko pa ulit ang lumot sa malapit. Ayoko pang magmadaling tumuloy; gusto ko munang manatili sa gubat. Kapag ikinuwento ko sa kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho ang nangyari ngayong araw, malamang hahaba ang kuwento ko tungkol sa pag-iskuwat ko para pagmasdan ang lumot pagkatapos kong ikuwento ang pagtawid sa daanan sa bundok.

Pagbalik ko sa kotse at pag-usad muli sa Pambansang Ruta 299, parang mas malapit na sa akin ang gubat kaysa kanina. Habang nakatingin sa daan at sinusundan ang mga kurba nito, naisip ko: naroon pala sa unahan ng kalsada ang lumot at lawa. Masaya akong isinama ko sa biyahe ko sa daanan sa bundok ang munting lakad na iyon.