Tag-araw sa Yasui Gorge Gusto kong pagmasdan ang mga batong nasa ilalim ng tubig sa Suishō-buchi

Pagdating ko sa Suishō-buchi ng Yasui Gorge nang tanghaling-tapat noong Agosto, napahinto ako sa harap ng tubig. Kita pati ang mga batong nasa ilalim ng tubig, at sumasayaw ang liwanag sa ibabaw ng mga iyon. Akala ko, magandang tubig lang ang makikita ko. Hindi ko akalaing ganito kalinaw hanggang sa ilalim, kaya ilang sandali akong hindi nakapagsalita.

Tumatama ang hangin sa maluwag na manggas ng puting T-shirt ko, at nakalatag sa tubig ang mga anino ng mga puno. Magkadikit ang mga palad ko sa tapat ng dibdib habang salit-salit kong pinagmamasdan ang bahaging nasisinagan at ang bahaging naliliman. Mas natuwa akong pagmasdan ang liwanag na gumagalaw sa harap ko kaysa alalahanin ang Niyodo Blue sa mga litrato—kaya natagalan bago ko nailabas ang camera.

Nagiging bughaw o berde raw ang ibabaw ng Suishō-buchi depende sa panahon at oras ng araw. Hindi rin naman nananatili sa iisang kulay ang tubig na nakikita ko ngayon. Tuwing dumaraan ang maliliit na alon, numinipis o lumalawak ang liwanag sa ibabaw ng mga bato. Iisang bato lang ang pinagmamasdan ko, pero sa bawat saglit, iba na naman ang dating nito.

Mula sa pampang, parang maaabot ko ang malalaking batong nasa ilalim ng tubig kung iuunat ko lang ang kamay ko. Hindi ko matiyak sa tingin lang kung malapit ba talaga o malayo, kaya bahagya kong kiniling ang ulo ko. Doon ko naisip na hindi lang basta magandang tingnan ang sobrang linaw ng tubig; napapatingin din ako sa hugis ng mga batong nasa ilalim nito.

May Hiryū Falls din daw sa Yasui Gorge. Sa Suishō-buchi pa lang, natagalan na ako sa kakatingin. Kung mamasyal ako sa buong bangin, gusto kong namnamin ang bawat sandali at huwag magmadali sa paglalakad. Pero sa ngayon, isa pang tingin muna sa tubig sa harap ko. Kahit ibaba ko na ang mga kamay kong magkadikit sa tapat ng dibdib, ayaw ko pang alisin ang tingin ko sa liwanag na gumagalaw sa mga batong nasa ilalim ng tubig.

Sa daan pauwi, na-curious din ako sa Chabatake Pudding na itinatampok ng Ikegawa Chaen sa Bayan ng Niyodogawa. Kapag naiisip ko ang matamis na puwedeng tikman pagkatapos maglakad sa bangin, may bago na naman akong aabangan. Malamang maaalala ko pa rin pag-uwi ang liwanag na sumasayaw sa mga bato sa Suishō-buchi. Hindi ko akalaing sa simpleng pagmamasid lang, ganito ko magugustuhan ang ilog sa tag-araw.