Pagmamaneho papuntang Shiroyama Park Observatory Mga ilaw ng Lungsod ng Kagoshima pagsapit ng dapithapon ng Abril

Noong dapithapon ng Abril, pumunta kami ng kaibigan kong babae sa Shiroyama sa Lungsod ng Kagoshima. Ipinark ko ang kotse at naglakad kami papunta sa tanawan. Nagsindi na ang mga ilaw sa lungsod. Dahil dumating kami bago tuluyang dumilim, kita pa ang hugis ng Sakurajima sa kabilang panig ng look.

Suot ko pa rin ang mapusyaw na lilang coat pang-tagsibol habang dahan-dahan kong inililipat ang tingin mula sa lungsod papunta sa bundok. Sa kabila ng mga gusaling nagliliwanag, naroon ang Kinkō Bay, at sa kabila nito ang Sakurajima. Iba na ang tanawin sa gabi kumpara noong araw, pero nakakapanatag makita pa rin ang pamilyar na bundok.

Inilapag ko sa puting papel ang karukan na dala ko at kumagat ako. Pinagmasdan ko muna ang maputi at parisukat nitong anyo bago tikman; nagustuhan ko ang mamasa-masa nitong tekstura. Masaya ako sa ganitong pahinga habang pinagmamasdan ang paligid.

“Kakanin pala ito na gawa sa yamaimo at bigas na hindi malagkit,” sabi ko sa kaibigan ko. Muli kong tiningnan ang hawak ko, saka ibinalik ang tingin sa Sakurajima. Salit-salit akong kumagat sa karukan at tumingin sa tanawin, kaya hindi ko namalayang napahaba ang paghinto namin.

May mga puno rin sa paligid ng tanawan. Sumilip ako sa mga bahaging kita ang langit sa pagitan ng mga sanga; dahil doon, mas dama kong nasa bundok ako kaysa noong mga ilaw lang ng lungsod ang tinitingnan ko. Nag-usap kami ng kaibigan ko nang mahina habang pinagmamasdan ang gabing unti-unting dumarating.

Pagkatapos kong ubusin ang karukan, itinabi ko ang papel at muling pinagmasdan ang tanawin habang pauwi. Kahit nakabalik na ako sa kotse, naaalala ko pa rin ang lungsod at Sakurajima na magkatabi sa tanawin. Sa pagtatapos ng pamamasyal ko sa araw na iyon, pinili kong dumaan sa Shiroyama. Masaya akong umabot hanggang gabi ang biyahe ko.