Nagasaki Sunset Road (Lungsod ng Saikai, National Route 202) Sa Biwaishi-no-Hana, tanawin ang paglubog ng araw sa dagat at tikman ang mga dalanghita ng Saikai

Sa dapithapon, ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Biwaishi-no-Hana. Nasa harap ko ang mababang harang sa gilid ng daan, at lampas niyon ang mabatong pampang at dagat. Nag-usap kami ng kaibigan kong babae: “Dito na tayo maghintay hanggang lumubog ang araw.” Pinahaba namin nang kaunti ang pahinga.

Hinapit ko sa dibdib ang coat kong kulay camel at binalatan ang mga mandarin orange ng Saikai na dala ko. Kasya sa isang kamay ang bawat maliit na prutas; kumuha ako ng isang piraso at inilapit sa bibig. Matamis pero may bahid pa rin ng asim, kaya gusto kong namnamin ito nang dahan-dahan habang hinahaplos ako ng simoy-dagat.

Nang ibaling ko uli sa dagat ang tingin ko mula sa mandarin orange, kumikislap ang ibabaw ng tubig sa ilalim ng araw. Kitang-kita ang hugis ng mga batong maitim sa harapan; sa malayo, tanaw ang maninipis na silweta ng tulay at burol sa langit ng dapithapon. Kapag sabay mong minasdan ang malapit at malayo, mauunawaan mo kung gaano kalawak ang dagat.

Ang Nagasaki Sunset Road ay rutang binubuo pangunahin ng mga daang baybay-dagat sa kanlurang bahagi ng Prepektura ng Nagasaki. Sa Lungsod ng Saikai, pangunahing bahagi nito ang National Route 202 at ang daan mula sa Ōshima Bridge papuntang Sakito Town. Ngayon, huminto ako sa Biwaishi-no-Hana para panoorin ang paglubog ng araw.

Habang nakatingin sa dagat ang kaibigan ko, kumain ako ng isa pang piraso ng mandarin orange. Kilala ang Lungsod ng Saikai sa mga mandarin orange nito, na inilalarawang matamis na may kaunting asim. Kapag kumakain ako ng lokal na prutas habang minamasdan ang tanawin, naiisip kong gusto ko ring mag-uwi ng kaparehong mandarin orange bilang pasalubong.

Pagkatapos kong ligpitin ang mga balat ng dalanghita, wala pa rin akong ganang bumalik sa kotse. Kumikislap ang liwanag sa dagat, at mas madilim na ang hugis ng mga bato kaysa kanina. Pinili ko ang daan para sa paglubog ng araw, at nang makarating ako, naghintay lang sandali. Dito sa Biwaishi-no-Hana, nagustuhan ko ang ganitong takbo ng biyahe.