Biyahe sa tag-araw papunta sa Tanawan ng Tamatorizaki Hindi lang dagat ang nakabibighani; pati ang hugis ng tangway

Isang umaga ng tag-araw, nang tumingala ako sa Tanawan ng Tamatorizaki, sabay kong nakita ang dagat at ang tangway. Hindi lang ang tubig sa harap ko ang tanaw ko—kita ko rin kung paanong paliko-likong umaabot sa malayo ang baybayin. Bago ako dumating, dagat lang ang nasa isip ko, pero ngayon gusto ko na ring pagmasdan ang hugis ng kalupaan. Bahagya kong itinagilid ang ulo ko habang pinagmamasdan iyon.

Hindi ko pa inaabot ang salaming pang-araw na nasa ulo ko. Itinaas ko muna ang isang kamay sa noo; nabawasan ang silaw at mas madali kong nasundan ng tingin ang baybayin hanggang sa dulo. Sinundan ko ng tingin ang kurba ng golpo, pinagmasdan ang magkakapatong na burol, saka ibinalik ang tingin sa dagat sa harap ko. Kahit saan ako tumingin, pakiramdam ko may bahagi pa akong hindi nakita.

Mula rito, tanaw ang mga burol ng Tangway ng Hirakubo at ang dagat sa silangang baybayin na may mga bahurang korales. Akala ko dagat lang ang makikita ko rito, pero nang makita ko mismo ang tanawin, saka ko napansin na bahagi rin pala nito ang mga burol sa kalupaan. Nang makita kong hanggang sa malalayong burol pala umaabot ang tanawin, lalo kong nadama ang lalim nito.

Namumulaklak daw ang mga gumamela sa daanang lakaran papunta sa tanawan. Nakakatuwa, dama ko na ang saya ng pagpunta sa isang isla sa timog kahit hindi ko pa nakikita ang dagat. Nang balikan ko sa isip ang daanang nilakad ko at muling tumingin sa dagat, parang naging bahagi ng iisang biyahe ang mga bulaklak na nakita ko at ang malawak na tanawin.

Umihip ang hangin, itinaas ang buhok ko, at humaplos sa mga balikat ko. Nakatakip pa rin ang isang kamay ko sa noo habang hinahanap ko ang pinakamalayong bahagi ng baybayin. Akala ko saglit lang akong titigil bago tumuloy, pero gusto ko ngayong tandaan ang hugis ng tangway. Sana, kapag binuksan ko ang mapa, makilala ko ang liko ng baybayin na nakita ko mula rito.

Pag-uwi ko, gusto kong tingnan muna ang mapa bago balikan ang mga litrato. Nang maisip ko iyon, naging pagkakataon din ang biyahe ko sa Ishigaki para makilala ang hugis ng isla, hindi lang para pagmasdan ang dagat. Sa tanghalian, gusto kong tikman ang Yaeyama soba at makilala ang isla sa pamamagitan ng pagkain. Dahil napunta ako sa tanawan, may isa na naman akong gustong gawin sa biyahe ngayong araw.