Ogigahara Lookout Sa kabila ng gubat, tuluy-tuloy hanggang malayo ang mga bukirin ng Tokachi

Maaga akong bumiyahe kasama ang kaibigan kong babae papuntang Lake Shikaribetsu. Huminto ako sa Ogigahara Lookout sa Hokkaido Prefectural Route 85. Habang nagmamaneho sa daan sa bundok, nakatuon ang tingin ko sa unahan at sa mga punong malapit sa daan. Nang patayin ko ang makina at maglakad papunta sa tanawan, biglang bumungad ang malawak na tanawin sa kabila ng bakod kaya napahinto ako. Umaabot pala ang mga bukirin hanggang sa malayo.

Nagsuot ako ng manipis na hoodie at lumapit nang isang hakbang sa bakod, hawak pa rin ang maliit kong bag. Batong daanan ang nasa ilalim ng sapatos ko, at may mababang bangko sa tabi. Ginagalaw ng hangin ang laylayan ng palda ko at unti-unting pinapawi ang init ng katawan ko pagkababa ko sa kotse. Akala ko, saglit lang akong hihinto rito bago tumuloy, pero parang ito na ang tunay na puntahan ko ngayong araw.

Sa pagtanaw ko lampas sa mga punong nasa harapan, napansin kong may makikitid na kakahuyan sa pagitan ng mga bukirin. Akala ko malawak na luntiang tanawin lang ang makikita ko, pero sari-sari pala ang pagkakahati-hati nito. Habang pinagmamasdan namin iyon, tinanong ko ang kaibigan ko, “May daan kaya papunta roon?” Para tuloy muli kong tinatanaw mula sa itaas ang kapatagang dinaanan namin kaninang umaga.

Humigit-kumulang 800 metro sa ibabaw ng dagat ang taas ng tanawan. Mula rito, tanaw pati ang Kabundukan ng Hidaka sa kabila ng Tokachi Plain. Kapag pinaglipat-lipat ko ang tingin mula sa gubat sa unahan, sa mga bukirin, at saka sa kabundukan, gusto kong malaman kung hanggang saan umaabot ang tanawin. Akala ko kukuha lang ako ng isang litrato at aalis na, pero gusto ko pang magtagal habang pinagmamasdan ang malayo.

Umupo ang kaibigan ko sa bangko, kaya ipinatong ko rin sa kandungan ko ang bag at nagpahinga. Kanina, nakatayo lang akong nakatanaw sa mga bukirin; ngayon, dahan-dahan ko silang sinundan ng tingin. Nang makaupo ako nang ganito sa bundok, naisip kong puwede naman akong hindi magmadali papunta sa susunod na lawa. Buti na lang at hindi ko siniksik ang iskedyul ko ngayong umaga.

Pagdating ng tanghalian, gusto kong kumain ng gawang-kamay na soba sa bayan ng Shikaoi, gamit ang harina ng lokal na bakwit. Parang sa Tokachi Shikaoi Soba ko rin matitikman ang lasa ng lupaing kanina ko pa pinagmamasdan. Pagkain na ang pinag-uusapan namin, natawa ang kaibigan ko at sinabing nagugutom na siya. Gusto ko ang ganitong hinto sa biyahe: pagkatapos pagmasdan ang malalayong bukirin sa umaga, kakain naman kami sa bayan.