Paglibot sa Nishi-Izu Skyline Pahinga sa tagaytay habang nagpapainit ng mga kamay sa taglamig

Nang makarating ako sa paradahan sa kahabaan ng tagaytay, tuyong-tuyo na ang mga damo sa labas ng bintana. Ipinarada ko ang pulang kotse nang nakasara ang bubong, at isinara ko rin ang amerikana kong kulay-krema. Inayos ko ang pagkakasuot ng puting beanie bago bumaba. Paglabas ko, dumampi sa pisngi ko ang malamig na hangin, ibang-iba sa hangin sa loob ng kotse.

Sa tabi ng kotse, inilapat ko ang isang palad sa ibabaw ng isa pa at unti-unting pinainit ang mga daliri ko. Kumakaway sa hangin ang dulo ng pulang scarf ko, at gumagalaw rin ang tuyong damong susuki sa likod ng mababang batong pader sa kanan ko. Kaunti lang ang mga sanga na humaharang sa langit, kaya tanaw ko hanggang sa malalayong bundok. Isa iyon sa mga gusto ko sa taglamig.

Sa dulo ng sementadong daanan, nagpatong-patong ang bilugang mga hugis ng bundok. Malinaw ang maninipis na sanga ng mga kalapit na puno, samantalang unti-unting lumalabo ang mga bundok sa malayo. Habang sinusundan ko ng tingin ang pagkakaibang iyon, unti-unting kumalma ang isip kong kanina lang ay abala sa paghahanap ng susunod na likuan.

May gazebo sa di-kalayuan. Tiningnan ko ang bubong nito at ang batong pader sa tabi, saka nagpasyang magtagal muna rito ngayon. Tanaw mula sa kalsadang ito ang Bundok Fuji at Suruga Bay, pero ang nagustuhan ko rito ay ang tahimik na tanawin ng mga damo sa taglamig at malalayong tagaytay. Nang magpahinga muna ako sa paghahanap ng mga tanyag na pasyalan, napansin kong may mga tagpo rin sa paligid na gusto ko.

Bago bumalik sa kotse, pinainit ko muna ang mga kamay ko at minsan pang pinagmasdan ang mga bundok. Gusto kong dumaan sa Toi sa susunod para kumain ng pagkaing may shiitake. Pagkatapos magpalipas ng oras sa bundok sa taglamig, parang mas masarap na ring hintayin ang mainit na pagkain. Inayos ko ang scarf ko at tiningnan sa mapa kung saan magpapatuloy ang biyahe ko ngayong araw.