Bundok Bizan Habang may bahid pa ng dapithapon sa langit, silipin natin ang gabi sa Tokushima

Pagdating ko sa tuktok, may bakas pa ng kulay ng dapithapon sa langit. Naglakad ako papunta sa tanawan, at napahinto nang bumungad sa akin ang lawak ng lungsod. Kanina, tinitingnan ko ang mapa sa bawat liko sa kalsada; mula rito, magkasama sa iisang tanawin ang ilog at buong lungsod. Gusto kong hanapin kung nasaan ako kanina.

“Sa banda roon tayo naglakad, ’di ba?” sabi ng kaibigan kong babae habang itinuturo ang isang banda. Tumingin din ako roon, pero napakaraming magkakahawig na ilaw. Hindi ko muna inisip kung nasaan kami; sa halip, sinundan ko na lang ng tingin ang mga ilaw na nakahanay sa tabi ng ilog. Nakakatuwang makita mismo na umaabot hanggang pampang ang lungsod.

Unti-unting dumidilim ang langit at mas luminaw ang mga ilaw sa mga gusali. Hinila ko pababa ang manggas ng mapusyaw na lilang hoodie ko hanggang umabot sa mga kamay ko; sumuot ang hangin sa pagitan ng mga daliri ko. Pinagpatong ko ang mga kamay ko sa harap ng dibdib at pinagmasdan ang malawak na tanawin sa gabi. Dahil walang ingay ng mga sasakyan sa paligid, ramdam ko ang layo ng lungsod.

Habang kumukuha ng litrato ang kaibigan ko, hindi ko inalis ang tingin ko sa tanawin. Sa litrato, parang iisang tanawin sa gabi lang ang nakukunan; sa harap ko, patuloy pang nagbabago ang liwanag ng langit. Iba rin nang kaunti ang hitsura ng lungsod bago at pagkatapos kumuha ng litrato ang kaibigan ko. Gusto kong ituring na bahagi ng pamamasyal ko ngayong araw ang paghihintay sa pagbabagong iyon.

Nang sabihin kong bumaba na kami sa lungsod, ang mga ilaw ng lugar na kanina ko pa hinahanap ay natunaw na rin sa tanawin ng gabi. Nang maisip ko ang matamis-alat na sabaw ng Tokushima ramen, saka ko naalalang gutom na pala ako. Mas masaya akong mamili ng hapunan sa lungsod matapos ko itong pagmasdan mula sa itaas.