Amari-yama sa simula ng tag-araw Isang umaga, bumungad ang Mt. Fuji sa likod ng dalisdis na hitik sa mga bulaklak

Isang umaga ng Hunyo, nagpalit ako ng sapatos sa paradahan ng Amari-yama para sa paglalakad. Gusto kong marating sa sarili kong mga paa ang lugar kung saan matatanaw ang Mt. Fuji sa likod ng mga bulaklak. Isinuot ko ang mapusyaw na asul kong dyaket at inayos ang strap ng backpack ko. Nagmaneho ako paakyat sa bundok, pero nasasabik akong damhin sa talampakan ko ang landas mula rito.

Pag-usad ko sa makitid na landas, namukadkad ang mga Japanese azalea sa halos bawat sanga ng mabababang puno. Pinagmasdan ko nang malapitan ang mga bulaklak, saka ako nag-angat ng tingin—may isa pang dalisdis ng mga bulaklak sa mas malayo. Naglakad ako na para bang sinusundan ko ang bawat namumulaklak na bahagi, pero mas malawak pala iyon kaysa inaasahan ko; napahinto tuloy ako. Hindi ko akalaing ganito karami ang naghihintay na bulaklak sa tuktok ng bundok.

Dumaan ang hangin at bahagyang umangat ang gilid ng sumbrero ko. Hinawakan ko ang sumbrero gamit ang isang kamay at kumapit sa strap ng backpack gamit ang kabila. Nang tumingala ako, nakita kong lumilitaw mula sa ulap ang Mt. Fuji sa likod ng mga bulaklak. Napasinghap ako. Gusto kong pagmasdan kapwa ang mga bulaklak sa harap ko at ang bundok sa malayo, pero hindi ko muna maalis ang tingin ko sa Mt. Fuji.

Habang tinitingnan ko pa lang ang mapa, balak kong kunan ng litrato ang tanawin pagdating sa tuktok at saka bumalik. Pero habang sinusundan ng tingin ko ang paanan ng bundok na lumilitaw sa ibabaw ng mga ulap, nanghinayang akong umalis agad. Inilabas ko ang camera, pero bago kumuha ng litrato, napatingin ulit ako sa tanawin. Mas matagal pa akong nakatayo roon, hawak ang sumbrero, kaysa sa pagkuha ko ng litrato. Napatawa ako sa sarili ko—akala ko mamadaliin ko lang ang ganitong umaga.

Pabalik, mas mabagal akong naglakad habang pinagmamasdan ang mga bulaklak sa tabi ng landas. Matapos mamangha sa tanawin sa malayo, gusto ko ring namnamin kahit ang mga bulaklak sa mga sanga malapit sa paanan ko. May Tsutsuji-en daw malapit sa bungad ng hiking trail, kung saan puwedeng kumain ng magaang pagkain gaya ng cake. Pagkatapos ng lakad, matamis na meryenda—sa kakaisip pa lang niyon, lumuwag nang kaunti ang balikat kong pasan ang backpack.

Pagbalik ko sa kotse, binalikan ko ang mga litratong kuha ko. Nakuha sa litrato ang mga bulaklak at ang Mt. Fuji, pero hindi nito naipakita ang hanging nagpaangat sa sumbrero ko. Kaya gusto kong alalahanin mismo ang sandaling iyon tuwing titingnan ko ang mga litrato. Pagkababa ko ng bundok, titikman ko rin ang mga pagkaing kilala sa Yamanashi. Gustong-gusto kong ikuwento sa iba ang tanawing nasilayan ko noong umagang iyon, kaya binuksan ko ulit ang litrato bago umalis.