Pakinggan ang lagaslas ng talon mula sa tulay sa gitna ng mga dahong nagkukulay sa taglagas Sa Tenkawa ngayong Nobyembre, maglakad sa daanang pantabing-ilog

Habang papunta ako sa Tenkawa isang umaga noong Nobyembre, iniisip ko sa loob ng kotse kung saan ako maglalakad. Habang nagmamaneho, nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela habang lumiliko. Pagkababa ko sa kotse, nahalo sa hangin ng bundok ang tunog ng tubig. Gusto kong hindi lang tingnan ang tanawin; gusto ko ring maglakad palapit sa tunog na iyon.

Pagpasok ko sa daanang pantabing-ilog, nakasalansan ang malalaking bato sa magkabilang pampang. Nasa ilalim ng coat ang hoodie na karaniwan kong sinusuot, at suot ko rin ang mga bota kong panglakad. Sa bawat hakbang sa daang may mga nalaglag na dahon, palapit nang palapit ang lagaslas ng tubig habang dumaraan ito sa mga bato, tapos lalayo naman. Ibinaba ko muna ang kamera at sinundan ng tingin ang agos.

Pagdating ko sa tulay na nakabitin, marahan kong inilapat ang kamay ko sa rehas nito. Agad kong nakita ang talon sa ibaba. Bumubula ang maputing tubig habang bumabagsak ito sa pagitan ng mga bato, saka muling humuhupa sa tahimik at malalim na bahagi ng ilog. May mga dahong nagkukulay sa taglagas sa likod ng mga sanga; saan man ako tumingin, gusto kong huminto at pagmasdan. Mas matagal pala akong natigil sa tulay kaysa inaakala ko.

May daan sa Mitarai Gorge na dumaraan sa mga talon na iba-iba ang laki at sa naglalakihang bato. Habang naglalakad ako at pinagmamasdan ang ilog, napansin kong nag-iiba ang tunog at bilis ng agos depende sa lugar. Sapat na sa akin ngayong araw na maramdaman ang pagkakaibang iyon sa tabi ng talon. Itatabi ko muna sa susunod na pagkakataon ang planong lakarin ang buong daan.

Pagbalik ko sa kotse, gusto ko ring dumaan sa Dorogawa. Sa Gorogoro Chaya, may warabi mochi na gawa sa tanyag na tubig na Gorogoro-mizu, kaya bagay itong matamis na pangwakas sa araw na nagmasid ako sa ilog. Bago umalis sa bundok, binalikan ko sa isip ang lagaslas ng tubig na narinig ko sa buong lakad.