Paglibot sa Aso Road (Milk Road) Mula sa mga kurba sa damuhan, tanaw ang Aso

Pagkababa ko ng kotse, minasdan ko ang kurbang dinaanan ko kanina. Unang bahagi ng Abril noon sa Milk Road. Paakyat ang kalsada sa pagitan ng damuhan, saka dahan-dahang kumukurba uli sa di-kalayuan. Noong nagmamaneho ako, nakatingin ako sa unahan habang hawak ang manibela. Ngayon, nakaparada na ang kotse at naglalakad ako kaya mas napagmamasdan ko nang husto ang mismong hugis ng daan. Buti na lang bumaba muna ako rito.

Suot ko ang pang-itaas na may disenyong gingham, puting shorts at manipis na cardigan. Kapag dumaraan ang hangin sa damuhan, bahagyang gumagalaw ang manggas at buhok ko. Tumama sa dalisdis ang liwanag ng dapithapon, at gusto kong sundan ng tingin ang daan hanggang sa kasunod nitong liko. Ngayon, mas gusto kong pagmasdan ang dinaanan ko kaysa magpatuloy lang nang magpatuloy. Matagal akong nanatili sa daanan para sa mga naglalakad, sa tabi ng bakod na kahoy.

Nasa tabi ng Ruta Blg. 339 ng Prepektura, na tinatawag ding Milk Road, ang tanawan ng Kabuto-iwa. Ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng tindahan at naglakad sa maayos na daanan. Pagkatapos kong pagmasdan ang liko ng kalsada, gusto ko namang makita ang malawak na tanawin ng Aso. Nakakatuwang isipin na kanina lang nagmamaneho ako, pero ngayon naglalakad na ako papunta sa susunod na tanawin.

Pagdating ko sa tanawan, bumungad sa akin ang Aso Gogaku, ang limang tuktok ng Aso, at ang mga bundok sa palibot ng caldera. Nasa dulo pala ng damuhang kalsadang pinagmamasdan ko ang ganito kalawak na tanawin. Dahil naglaan ako ng oras kapwa sa pagmamaneho at paglalakad, pakiramdam ko madadala ko pauwi hindi lang ang kurba ng kalsada kundi pati ang lawak ng Aso. Inayos ko muna ang paghinga ko, saka muling tumingin sa malayo.

Noong tanghali, kumain din ako ng akaushi-don sa Uchimaki. Sa Imakin Shokudo, hitik sa inihaw na karne ng akaushi ang mangkok ng kanin, at puwede rin itong haluan ng onsen tamago. Pagkatapos ng unang kagat, naiwan sa panlasa ko ang lasa ng karne, at gusto ko naman itong isabay sa kanin sa susunod. Inaasam ko ang pagmamaneho sa hapon, pero napasarap din ako sa pagkain nang hindi nagmamadali.

Pagbalik ko mula sa tanawan, nakita ko uli ang daan sa damuhan. Nagsama sa alaala ko ng araw na iyon ang akaushi-don na kinain ko noong tanghali, ang kurbang dinaanan ko, at ang lawak ng Aso na nakita ko habang naglalakad. Pagbalik ko sa kotse, haharap na uli ako sa daan para magpatuloy sa kalsadang ito. Dahil naglaan ako ng oras para namnamin ang tanawin, gusto ko ring namnamin ang bawat susunod na kurba sa biyahe pauwi, nang hindi nagmamadali.