Kuzuryū-ko at Yume no Kakehashi Tumawid sa suspension bridge at magmaneho sa pagitan ng lawa at bundok sa taglagas

Pagdating ko sa paanan ng Yume no Kakehashi, tuloy-tuloy ang daan papunta sa ibabaw ng lawa. Iba ito sa pagmamaneho ko sa tabing-lawa; ngayon, tatawid ako sa ibabaw ng tubig. Palapit nang palapit ang tore ng tulay, at mas ramdam ko ang kapit ng dalawang kamay ko sa manibela.

Nasa unahan ng daan ang tingin ko. Habang dumaraan ako sa pagitan ng mga tore, pumapasok sa kotse ang hangin ng taglagas dahil bukas ang bubong. Maikli man ang tulay, ramdam ko ang paglipat mula sa kalsadang sumusunod sa baybayin papunta sa mismong tulay, at natutuwa akong ako ang nagmamaneho roon.

Nang makatawid ako, unti-unting bumalik sa isip ko ang tanawing nakita ko kanina. Napalilibutan ng mga bundok na nababalutan ng makukulay na dahon ang lawa, at naroon sa gitna nito ang suspension bridge. May ibang alaala akong maiuuwi mula rito kaysa sa tanawing pinagmamasdan ko lang habang nakahinto.

Nang malaman kong itinayo ang tulay bilang prototype ng Seto Ōhashi, nagbago ang tingin ko sa pangalan nito. May kuwento palang nag-uugnay sa lawa sa gitna ng kabundukan at sa malaking tulay na tumatawid sa dagat. Dumami tuloy ang gusto kong ikuwento sa kaibigan kong kasabay ko sa mga biyahe.

Kapag kasama ko ang kaibigan ko, gusto ko ring huminto para magpahinga at pagmasdan ang lawa. Nabuo man ang Kuzuryū-ko dahil sa dam, kapag tinitingnan ko ito kasabay ng mga bundok sa paligid, napapaisip ako sa lawak nito. Sa susunod, baka bumaba ako ng kotse at tumingin din mula sa ibang lugar.

Para sa tanghalian, gusto kong pumili ng tempurang gawa sa maitake ng Kuzuryū. Kung matikman ko rin ang pagkaing kilala sa Izumi, mas tatatak sa alaala ko ang lugar na dinaanan ko ngayong araw. Bitbit ko pa ang saya ng pagtawid sa tulay habang nagpapatuloy ako sa susunod na hihintuan.