Isang umaga ng tag-araw, kasabay ng dagat 17.2km sa Naminori Road at mga putaheng sardinas sa Kujukuri

Isang umaga ng Hulyo, binaybay ko ang Kujukuri Toll Road (Naminori Road) nang nakababa ang bubong ng kotse. Humahaba sa malayo ang mga puting guhit sa kalsada. Kapag papunta ako sa dagat, hindi lang ang oras ng dating ko ang pinag-iisipan ko; gusto ko ring piliing mabuti ang mismong daan na dadaanan ko.

Sinusundan ng kalsada ang baybayin, at maluwang din ang langit sa direksiyong tinatahak ko. Habang nakahawak ang dalawang kamay ko sa manibela at nakatuon ako sa lane, nagbabago ang haplos ng hangin sa balikat ko. Mas malapit sa akin ang tanawin sa labas kaysa karaniwan, kaya naisip ko, buti na lang ibinaba ko ang bubong.

Kalsada ito sa tabi ng dagat, pero iba ang pakiramdam ng pagmamaneho rito sa paghinto para pagmasdan ang mga alon. Habang nagmamaneho, nasa daan ang tingin ko; sa oras ng pahinga ko na lang pinagmamasdan nang walang pagmamadali ang dagat. Kahit sundan lang ang hugis ng kalsadang umaabot sa malayo, dama mo ang haba ng baybayin. Naging bahagi na mismo ng saya ko sa araw na iyon ang oras sa daan papunta sa susunod kong pupuntahan.

Nang iparada ko ang kotse sa Ichinomiya Rest Area, ibang katahimikan ang bumungad matapos ang biyahe. Isinuksok ko sa likod ng tainga ang buhok ko at humigop ng inumin. Nang alisin ko ang mga kamay sa manibela at iunat ang mga balikat, dama ko pa rin ang hanging dumampi sa akin habang nagmamaneho. Binuksan ko ang mapa at pinag-isipan kung saang tabing-dagat ako dadaan para sa susunod kong hinto.

Gusto kong tumikim ng putahe ng sardinas sa Kujukuri sa tanghalian. Bago ako umalis, hindi ko mapagpasyahan kung namero o sabaw ng tsumire ang pipiliin ko, pero parang masarap din ang mainit na sabaw. Pagbalik ko sa kotse at muling pagtungo sa baybayin, naalala ko ang kalsadang tinahak ko kaninang umaga. Nakakatuwa pala kapag pati ang oras sa kalsada ay bahagi na ng saya ng biyahe.