Kōrogi Bridge Sa likod ng kahoy na hawakan, mga dahon ng taglagas; sa kamay ko naman, manju mula sa bayan ng onsen

Naglakad ako mula sa bayan ng onsen at unti-unting nakita ang tulay na gawa sa kahoy. Bahagyang kurbado ang hawakan at umaabot hanggang sa gusali sa dulo. Iba ang dampi ng kahoy sa paa ko kumpara sa kalsadang dinaanan ko sakay ng kotse, kaya medyo natuwa ako.

Sa tabi ng tulay, inilabas ko ang manju mula sa bayan ng onsen na nakabalot sa papel. Iniisip ko kung saan ko ito kakainin, pero ngayong kahoy na hawakan at mga dahon ng taglagas ang nasa harap ko, gusto kong tikman dito pa lang ang unang kagat.

Pero hindi ko rin maalis sa isip ang mga dahon sa harap ko. Itinaas ko nang kaunti ang balot ng manju para pagmasdan ito katabi ng tanawin. Ang sarap sa pakiramdam na may matamis akong hawak habang pinagmamasdan ko ang tulay—higit pa sa inaasahan ko.

Napansin ko ang tunog ng ilog. Nang matapos akong kumain, lumapit ako sa hawakan. Mula sa tulay, makikita ang mga punong nakapalibot sa ilog. Noong kumuha ako ng litrato, puro dahon ang naisama, pero gusto ko na ring maitala ang agos ng tubig.

Baka sabihin sa akin ng kaibigan kong babae: “Ang tagal mo nang nasa labas ng kotse ngayon.” Nang malaman kong may daanang panturista mula Kōrogi Bridge hanggang Kurotani Bridge, ginanahan din akong maglakad doon. Kung yayayain ko ang kaibigan ko, sasabihin kong magsuot siya ng sapatos na komportable sa paglalakad.

Gusto kong pumili ng susunod na hintuan sa kahabaan ng ilog. Balak ko lang sanang bumalik sa paradahan, pero dumarami ang dahilan para maglakad sa Yamanaka Onsen ngayong taglagas. Itinabi ko ang balot ng manju at naglakad pa nang kaunti lampas sa tulay.