Tanawan ng Komenoyama (Sasaguri) Habang pinagmamasdan ko ang mga ilaw ng lungsod, kusang humihina ang boses ko

Pinatay ko ang makina sa malawak na espasyong may graba at marahang umupo sa harapan ng kotse. Ramdam ko ang graba sa dulo ng sapatos ko. Bahagya kong hinila palapit sa katawan ko ang mga manggas ng cardigan na nakapatong sa mga balikat ko. Nasa tapat ko ang mababang silungan, at sa kabila nito ang mga ilaw ng Fukuoka. Nang mawala ang ingay ng pag-akyat sa bundok, parang bumagal din ang oras habang nakatingin ako sa tanawin.

Ang Komenoyama ay bundok na may taas na 594m sa Sasaguri. Mula raw roon, makikita ang Hakata Bay at Tenjin. Madilim ang dagat sa gabi, kaya malinaw ang kaibahan nito sa mga bahaging abot ng mga ilaw ng lungsod. Mas gusto kong pagmasdan ang malawak na saklaw ng mga ilaw kaysa humanap ng iisang gusali. Ibang-iba pala ang tanawin sa gabi rito kumpara sa gitna ng lungsod.

Nakatayo sa di-kalayuan ang kaibigan kong babae nang sabihin niya, “Umaabot pala nang ganito kalayo ang mga ilaw.” Tumango ako at pinagpatong ang mga kamay ko sa tuhod. Iyon ang gusto ko sa ganitong lugar: kahit walang sinasabi, pareho lang kaming nakatingin sa tanawin. Tuwing hinihipan ng simoy ng tagsibol ang buhok ko, nararamdaman ko ang lambot ng cardigan sa balikat ko.

Maganda rin daw ang sandali pagkaraan ng paglubog ng araw, habang naghahalo ang kulay ng dapithapon at mga ilaw ng lungsod. Ngayong gabi, matagal kong pinagmasdan ang tanawin, pero sa susunod gusto kong pumunta nang dapithapon pa lang. Gusto kong makita kung saang bahagi unang dumarami ang mga ilaw habang dumidilim ang langit.

Isa sa mga pasalubong na gusto kong hanapin sa Sasaguri sa maghapon ay ang mga gawang-kamay na manju ng Daishi Manju-ten. Kabilang sa mga pagkaing kilala sa bayan ang manju na may amazake at manju na may itim na asukal. Bago umakyat sa bundok, gusto kong maglaan ng oras sa pagpili ng matamis na pasalubong sa paanan nito, saka magmasid sa tanawin pagdating ng gabi. Pag-uusapan namin ng kaibigan ko ang planong ito.

Nang tumayo ako para bumalik sa kotse, lumingon pa ako nang minsan. Umaabot pa rin sa likod ng kotse ang mga ilaw na kanina ay nasa harap ko. Kahit walang malaking nangyari, gusto kong tandaan ang araw na nakapagmasid ako nang ganito katagal sa tanawin. Sa biyahe pauwi, gusto kong pumili ng kantang babagay sa natitirang pakiramdam ng gabing ito.