Sundan ng tingin ang paliko-likong ilog hanggang sa malayo Tanawin ang luntiang latian at ang liwanag ng dapithapon sa Tanawan ng Hosooka sa Hulyo

Isang dapithapon ng Hulyo, tumayo ako sa harap ng bakod na troso sa Tanawan ng Hosooka. Makakapal ang mga puno sa ibaba ko, pero biglang bumubuka ang tanawin sa kabila nito. Umaabot sa malayo ang luntiang latian, at mas patag pala ito kaysa inaasahan ko. “Nasaan kaya ang ilog?” Nasilip ko sa kanan ang tubig na kumikislap sa liwanag. Huminto muna ako matapos maglakad mula sa paradahan at pinagmasdan nang husto ang liko ng ilog.

Sinundan ko ng tingin ang Kushiro River. Sa isang bahagi, pahaba muna ang agos nito bago muling lumiko. Nawala ito sa likod ng mga puno, tapos nakita ko ulit sa di-kalayuan—nakakatuwang hanapin. Kung kalsada ito, gusto ko nang tingnan sa mapa kung saan hahantong; pero dito, hinahanap ko naman ang kasunod na liko ng ilog. Kahit nakatayo lang ako sa iisang lugar, ang dami ko pa ring gustong sundan ng tingin.

Tikim muna ako ng soft-serve ice cream na binili ko sa Hosooka Visitors' Lounge katabi ng tanawan. Ang lamig nito—sakto pagkatapos maglakad. Hawak ko sa dalawang kamay ang cone, kaya napatingin na naman ako rito. Nakasuot ako ng mapusyaw na berdeng blouse at cardigan, kaya ang sarap sa pakiramdam ng simoy sa dapithapon. Hindi ko inakalang mapapatagal ako nang ganito sa meryenda habang tanaw ang latian.

Humahaba ang anino ng bakod sa batong sahig. Asul pa ang langit at maliwanag pa ang damo sa latian, pero mas banayad na ang liwanag na tumatama mula sa gilid kaysa kaninang tanghali. Tuwing kumakagat ako sa soft-serve, tumitingala ako at napapansing paiba-iba nang kaunti ang kislap sa ilog. Bago ko kunan ng litrato ang tanawin, gusto ko munang namnamin ang lawak nito.

Kilala ang Hosooka sa tanawin nito pagsapit ng takipsilim. Pero ngayong araw, nagustuhan ko rin ang luntiang lawak bago pa lumubog ang araw. Pagkatapos kainin ang huling kagat ng cone, nanatili pa ako sandali sa harap ng bakod. Akala ko tutuloy na agad ako sa susunod na pupuntahan, pero gusto ko pang panoorin kung paano nagbabago ang liwanag. Habang sinusundan ko ng tingin ang liko ng ilog, unti-unti ring nawala ang pagmamadali sa isip ko.