Ōgon Dōro at Talon ng Funbe Pinaglapit ko ang mga guwantes ko habang pinagmamasdan ang mga yelong nakahilera sa bangin

Noong taglamig, nagpunta kami ng kaibigan kong babae sa Hiroo at huminto sandali sa Talon ng Funbe sa Ōgon Dōro. Kapag iniisip ko ang talon, iisang malaking agos ang pumapasok sa isip ko. Pero ang nasa harap ko, napakaraming yelong nakasabit mula sa bangin. Paiba-iba ang haba at kapal ng mga iyon, magkakasunod na nakahilera na para bang pinupuno ang pagitan ng mga batuhan.

Suot ko pa rin ang navy na down jacket habang pinagkikiskis ko ang mga guwantes sa tapat ng dibdib ko. Maaliwalas ang langit, pero malamig ang pisngi ko, at bahagyang gumalaw ang dulo ng scarf ko nang bumuga ako ng hininga. Mas ramdam ko rito ang taglamig kaysa sa litrato—nakatayo ako sa malamig na hangin habang pinagmamasdan ang yelo. Pinapainit din ng kaibigan ko ang mga kamay niya habang nakatingin sa dulo ng bangin.

Sa mga yelong tinamaan ng liwanag, may mga maninipis na guhit, at may mga batong nakausli naman sa tabi. Nakakatuwang hindi pare-pareho ang kapal ng mga ito. Tinitigan ko muna ang isang yelong nakasabit, saka ang mas manipis na yelo sa likod nito. Hindi ko na namalayang lumipas ang oras sa kakasunod ng tingin ko sa magkakaibang ayos ng mga ito, kahit hindi naman ako lumapit.

Sa Talon ng Funbe, sumisibol sa tuktok ng bangin ang tubig mula sa ilalim ng lupa at umaagos pababa sa tabi ng kalsada. Sa taglamig, nagiging mga yelong nakasabit ang tubig. Nang malaman kong iba ang pinagmulan nito sa talong nabubuo sa gitna ng ilog, mas naunawaan ko nang kaunti kung bakit napakaraming yelo sa bangin. Sinasabi ring ang pangalan nito ay nangangahulugang dalampasigan kung saan nahuhuli ang mga balyena.

Ang Ōgon Dōro sa tabi ng talon ay baybaying ruta ng Pambansang Ruta 336 na nagdurugtong sa Hiroo at Shoya sa bayan ng Erimo. Galing ang pangalan nito sa malaking halagang inilaan sa paggawa ng daan. Maganda pakinggan ang pangalan ng kalsadang ito, pero mga yelong taglamig ang gusto kong titigan at tatandaan ngayong araw. Nag-usap kami ng kaibigan ko: “Gusto rin nating makita ang agos ng tubig rito kapag tag-init.”

Isa sa mga pagkaing kilala sa Hiroo ang shishamo. Sabi nila, sagisag na isda raw ito ng Hiroo. Kapag naiisip ko iyon, parang nagkakaugnay ang kuwento ng pangalan ng talon at ang pagkaing-dagat na puwede kong tikman sa bayan. Sa ngayon, pinapainit ko muna ang mga kamay ko habang pinagmamasdan ang tanawin. Mamaya, gusto kong namnamin ang pagkain sa bayan. Gusto ko rin ang ganitong pahingang tanghali sa gitna ng biyahe sa baybayin kapag taglamig.