Fuji Subaru Line Gusto kong bumaba sa kotse sa ika-4 na istasyon sa taglagas at pagmasdan ang daang paakyat sa bundok na tinahak ko

Ipinarada ko ang kotse sa Ōsawa Parking Lot at naglakad papunta sa tanawan. Bumalik ako sa pulang kotse at inilagay sa upuan sa tabi ko ang nakatiklop kong jacket. Sasakay na lang ako sana, pero nang tumingala ako, nakuha na naman ng mga ulap ang pansin ko.

Sa kabila ng bakod ay dalisdis, at kita rin sa ibaba ang isa pang kalsada. Kanina, abala ako sa pagtingin sa daan sa unahan, pero mula sa itaas, kita ko ang rutang tinahak ko sa bundok. Kapag huminto ako at tumingin pabalik, naaalala ko ang biyahe ngayong araw.

Sa kabila ng kagubatan, nakalatag ang mga ulap. Nakikita ko nang paisa-isa ang mga punong malapit sa akin, samantalang sa malayo ay iisang malawak na ulap na lang ang tanaw ko. Kapag ganito kalawak ang tanawin sa harap ko, gusto ko munang huminga nang malalim bago kumuha ng litrato.

Suot ko pa ang kahel kong vest nang ipinatong ko ang kamay sa pinto ng kotse at nag-isip sandali. Babalik kaya ako sa tanawan? Gusto kong dalhin sa alaala ang tanawing ito sa liwanag ng dapithapon, kahit nakalayo na ako.

Naalala ko rin ang Yoshida udon na kinain ko sa tanghali sa paanan ng bundok. Nginuya ko nang husto ang makapal na noodles bago umakyat. Nakakatuwa kung paanong nag-iiba ang pakiramdam sa iisang biyahe depende kung nasaan ako—sa paanan ng bundok o dito sa itaas.

Kahit naibalik ko na sa kotse ang jacket, hindi pa rin ako agad umupo. Pinagmasdan ko nang sabay ang kotse ko sa paradahan at ang mga ulap sa kabila ng bakod. Hindi lang ang oras ng pagmamaneho, pati ang ganitong pahinga sa gitna ng biyahe ay naging paborito kong tagpo ngayong araw.