Baybayin ng Echizen Mga narciso sa dalisdis ng Cape Echizen at ang Dagat ng Japan sa kabila

Pagkababa ko ng kotse at paglakad papunta sa landas ng hardin, sunod-sunod na ang mga narciso sa dalisdis. Nasa kabila lang ang dagat, pero ang mga bulaklak muna ang nakatawag sa akin. Inayos ko ang scarf ko, yumuko nang kaunti, at inilapit ang mukha ko sa mga bulaklak.

Nakaharap lahat sa iisang direksiyon ang maliliit na bulaklak. Hindi ko sila ginalaw; pinagmamasdan ko lang. Kapag dumadampi ang hangin, saka lang sila sabay-sabay na umuugoy. Naamoy ko ang banayad na bango nila, at hindi ko akalaing ganito ako sasaya sa pagtanaw sa mga bulaklak sa tabing-dagat sa taglamig.

Pagtingala ko, bumungad naman ang parola at ang Dagat ng Japan. Kanina, halos abot-kamay ang mga bulaklak; kailangan ko lang tumingin nang kaunti sa itaas para makita ang dagat hanggang abot-tanaw. Palipat-lipat ang tingin ko sa malapit at malayo, kaya hindi ako makaalis sa kinatatayuan ko.

Nagkuwento ako sa kaibigan kong babae tungkol sa balak kong pumunta rito para makita ang mga narciso. Litrato ng mga bulaklak lang sana ang ipapadala ko sa kanya, pero gusto ko na ring isama sa kuha ang parola at dagat. Kapag dumating siya, baka dito rin siya mapatigil sa landas.

Habang naglalakad ako papunta sa Suisen-no-Yakata, inayos ko ang laylayan ng amerikana ko. Dahil nakahanay ang mga bulaklak sa dalisdis, bahagyang nag-iiba ang tanawin sa bawat hakbang. Babalik ba ako sa puwestong iyon para kumuha pa ng isang litrato, o tutuloy na? Heto na naman ako, hindi makapagpasya.

Gusto kong tikman ang alimangong Echizen-gani sa tanghalian. Gusto ko ring pagmasdan ang dagat, silayan ang mga bulaklak sa taglamig, at tikman ang pagkaing bagay sa panahong ito—ang sarap kung magkakasama ang lahat ng iyon sa isang araw. Mas gusto kong magtagal sa pamamasyal dito ngayon kaysa habaan pa ang biyahe ko.