Paglilibot sa Natatanging Pook-Tanawin na Sandan-kyō Isang lakad sa Kurobuchi sa taglagas, kung saan gugustuhin mong ibaba ang camera at pagmasdan ang tanawin

Sa pagtatapos ng Oktubre, nagsimula akong maglakad mula sa pangunahing pasukan ng Sandan-kyō papuntang Kurobuchi. Ang inaabangan ko ay ang tanawin ng mga dahon ng taglagas mula sa tabi ng ilog. Nagsuot ako ng maikling puting pang-itaas at paldang khaki, saka nagpatong ng windbreaker. Nang pumasok ako sa pagitan ng mga puno, malamig ang hangin. Hinila ko nang kaunti ang kuwelyo at natuwa akong may suot akong windbreaker.

Habang naglalakad ako, pataas nang pataas ang mga batong nasa harapan ko. Pagdating ko sa Kurobuchi, bumungad sa ilalim ng batong pader sa kabilang pampang ang malalim na tubig. Akala ko mga puno ang pinunta kong tingnan, pero napasinghap ako sa lalim ng tubig. Tumayo ako sa tabi ng ilog at dahan-dahang sinundan ng tingin ang batong pader mula sa itaas hanggang sa ibabaw ng tubig.

Nang ihanda ko ang maliit na camera, hindi ako makapagpasya kung isasama ko sa kuha ang mga dahon sa ibabaw ng bato o kung palalakihin ko ang bahagi ng tubig. Kapag itinuro ko pataas, liliit ang ilog sa kuha; kapag itinuro ko naman pababa, hindi masasama ang dulo ng mga sanga. Gusto kong maisama sa kuha ang dalawa, kaya hindi ako lumipat ng puwesto at binago ko na lang ang anggulo. Sa bawat kuha, may bago akong nagugustuhan, kaya hindi ko mahanap ang tamang sandali para ibaba ang camera.

Sa wakas, ibinaba ko ang mga kamay ko at pinagmasdan ulit ang Kurobuchi mula sa loob ng bakod. Mas malaki pala ang batong pader kaysa sa itsura nito sa maliit na screen. Nakikita ko na ngayon ang lahat: ang mga dahong gumagalaw sa hangin at ang maliliit na alon sa ibabaw ng tubig. Masaya akong nakarating dito at natanaw ang mismong tanawin; hindi na mahalaga kung maganda man ang kuha ko. Napahinto lang ako roon, hawak ang camera sa magkabilang kamay.

Pagbalik ko, ang mga lugar na gusto kong kunan ng litrato noong papunta pa lang ako ay gusto ko na lang pagmasdan. Habang dumaraan ako sa ilalim ng magkakapatong na sanga, kasabay ng mga yabag ko ang lagaslas ng ilog. Nang maalala ko ang batong pader ng Kurobuchi, lalo pang bumagal ang lakad ko kumpara noong papunta. Sa huli, itinabi ko ang camera at tinahak ko ang natitirang daan habang pinagmamasdan ang mga punong nasa harapan ko.

Sa pagbalik, kumain ako ng inihaw na dango sa may hintuang Michi-no-Eki Raimu Togōchi. Pagkalasap ko sa tamis at alat ng miso sauce, bigla kong napansing gutom na pala ako matapos maglakad. Habang ninanamnam ko ang isang subo ng mainit na dango, tiningnan ko ulit sa camera ang mga litrato ng Kurobuchi. Masarap ang dango, at may tanawing hindi ko naisama sa kuha. Gusto kong maglakad ulit hanggang dito sa susunod na taglagas.