Paglilibot sa Fukiya Furusato-mura Mamasyal sa bayang may mga sala-salang kahoy na pinintahan ng bengara at gumawa ng sarili kong panyo

Noong huling bahagi ng Mayo, pagpasok ko sa hanay ng mga bahay sa Fukiya mula sa daang dumaraan sa kabundukan, nakahilera ang mabababang alero sa magkabilang gilid ng daan. Suot ko ang blusang nakalantad ang mga balikat, at binuksan ko ang bubong ng pula kong kotse. Dito, hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay habang dahan-dahan akong umuusad at nakatingin sa daan. Naisip kong saka ko na lang pagmamasdan ang maliliit na detalye ng mga bahay kapag nakaparada na ako at naglalakad.

Nang bumalik ako matapos iwan ang kotse sa Shitamachi Parking Lot, nakita ko nang malapitan ang mga sala-sala sa mga bahay na dinaanan ko kanina. Nasa ilalim ng mga bubong na tisa ng Sekishū ang mga kahoy na sala-salang pinintahan ng bengara. Hindi lang kulay ang gusto kong pagmasdan; napapatingin din ako sa masalimuot na pagkakabuo ng kahoy at sa magkakapatong na alero. Sa mga litrato, ang buong bayan ang tinitingnan ko, pero habang naglalakad, napahinto ako kahit sa harap ng bintana ng isang bahay.

Sabi nila, ang bengarang ginagawa sa Fukiya ay hindi lang ginamit sa mga gusali; ginamit din ito sa mga palayok at porselana pati sa mga kagamitang may lacquer. Akala ko sa mga gusali lang ito ginagamit para pagandahin ang bayan, kaya nagulat ako nang malaman kong marami pa pala itong gamit. Habang pinagmamasdan ko ang mga bahay, naisip ko kung may pinturang bengara kayang nagmula rito at naroon pa rin ngayon sa mga sisidlan at gusali sa malalayong lugar.

Sinubukan ko ring gumawa ng panyo gamit ang pinturang bengara. Noong una, simpleng disenyo lang sana, pero gusto ko pang magdagdag ng ilang guhit. Mas mahirap pala gumuhit ng tuwid na guhit na parang sala-sala kaysa inaakala ko. Nang iladlad ko ang natapos na tela, may ilang guhit na medyo tabingi. Pero para sa akin, tanda iyon na ako mismo ang gumawa, kaya paulit-ulit ko itong tinitingnan.

Sa tanghalian habang namamasyal sa bayan, kumain ako ng soup curry na may manok na may buto pa. Paunti-unti kong pinagsasabay sa kutsara ang kanin at sabaw, at kumalat sa bibig ko ang linamnam ng manok. Siguro dahil tutok ako sa tanawin at sa paggawa ng panyo, mas lalo akong nasiyahan sa mainit na pagkain. Habang kumakain, gusto ko nang silipin ang bag ko dahil maiuuwi ko ang panyong ginawa ko.

Pagkatapos ko ring pagmasdan ang kahoy na gusali ng dating paaralang elementarya ng Fukiya, bumalik ako sa kotse. Noong nag-aaral pa rito ang mga bata, naroon na rin pala ang mga kalyeng nilakaran ko ngayon. Ang panyong nasa bag ko ang bagong alaala ko sa araw na ginugol ko sa bayang ito. Pagkasakay ko, tumingin ako sa daan, humawak sa manibela, at dahan-dahang umusad pauwi. Sabik na akong iladlad ang tela pagdating ko sa bahay.