Papunta sa Takeshima Isang hati ng dalanghita sa harap ng dagat

Nagbabalat ako ng dalanghita sa harap ng dagat ngayong tag-araw. Hulyo noon sa Takeshima Park sa Gamagori, at dalanghita mula sa greenhouse ang hawak ko. Karaniwan ko itong kinakain tuwing taglamig, kaya nakakatuwang matikman ito rito habang kaharap ko ang ganitong tanawin.

Bahagyang gumalaw sa simoy ng dagat ang laylayan ng bestidang may bulaklak. Nang iangat ko ang isang hati ng dalanghita, sumilip sa likod nito ang mahabang tulay. Sa dulo niyon ay ang bilog na islang nababalot ng mga puno. Nakakatuwang isipin na mararating ko sa paglalakad ang islang wari'y nakalutang sa dagat. Kahit pinagmamasdan ko pa lang ito, nasasabik na akong maglakad roon.

Pagkagat ko sa isang hati, kumalat ang katas sa bibig ko. Malambot ang manipis na balat na bumabalot sa laman, kaya gusto ko agad kumuha ng kasunod. Tumingin ako sa tulay, sa dalanghita, saka sa dagat ulit. Balak ko sanang tumuloy agad, pero ang sarap palang magtagal dito at magmeryenda.

387m ang haba ng tulay papuntang Takeshima. Mula rito, parang ang layo; pero kung maglalakad ka, hanggang isla pala ang dulo. Binalot ko ang natitirang dalanghita saka tumungo sa tulay. Paglakad ko, lalo kong naramdaman na malapit lang pala ang dagat na pinagmamasdan ko kanina mula sa parke.

May Yaotomi Shrine sa isla, at itinalaga rin ang buong isla bilang Pambansang Likas na Monumento ng Japan. Nang malaman kong may mga natatanging halamang tumutubo roon kahit napakalapit lang nito sa kalupaan, lalo akong nasabik na makita ang mga puno pagkatawid sa tulay.

Matapos kong libutin ang isla, bumalik ako sa parke at muling pinagmasdan ang tulay. Kanina, mahaba lang itong tingnan; ngayon, tanaw ko na ang mismong dinaanan ko. Naalala ko ang tamis ng dalanghita at simoy ng dagat. Naisip ko tuloy na naging mahalagang bahagi pala ng biyahe ko ngayong araw pati ang pahingang iyon bago ako nagsimulang maglakad.