Papunta sa Heisenji Hakusan Jinja Nang huminto ako sa daan, nasilayan ko ang liwanag sa lumot

Hindi ko akalaing ganoon kalawak ang lupaing kayang takpan ng lumot. Pagpasok ko sa daan patungo sa Heisenji Hakusan Jinja sa simula ng tag-init, biglang nagbago ang bilis ng lakad ko. Tanaw ko sa pagitan ng mga puno ang gusali ng pagsamba, pero nauna kong napansin ang lumot sa magkabilang gilid ng daan.

Hawak ko sa isang kamay ang dulo ng manggas ng puting kamiseta at huminto ako sa batong daan papasok sa dambana. Sumasala ang liwanag sa pagitan ng mga sedro at tumatama lang sa ilang bahagi ng lumot. Habang tinitingnan ko ang kaibahan ng mga bahaging iyon sa mga nasa lilim, parang mas makapal at mas malambot ang lumot kahit iisang lupa lang ang tinatakpan nito.

Ayon sa salaysay, itinatag ni Taichō Daishi ang lugar na ito noong 717 at naging sentro ito ng pananampalataya kay Hakusan sa panig ng Echizen. Akala ko, tahimik na gubat lang ang pupuntahan ko. Pero nang maisip ko kung gaano karaming tao na ang dumaan sa landas na ito, nag-iba pati ang dating ng mga batong nasa harap ko.

Ilang hakbang pa akong naglakad bago huminto ulit. Mula roon, nag-iba ang ayos ng magkakapatong na sedro. Sa pagitan ng mga tuwid na puno, sumilip ang bubong; patungo roon ang batong daan. Gusto ko ring kumuha ng litrato, pero mas gusto ko munang itatak sa isip ko ang lalim ng tanawing ito.

Dahil Heisenji ang tawag dito, akala ko templo ito. Nang malaman kong inalis ang pangalan ng templo noong panahon ng Meiji, kasabay ng paghihiwalay ng Shinto at Budismo, at ginawa itong Hakusan Jinja, napaisip ako, “Ah, kaya pala,” at napatango. Kahit pala isang pangalan, may sarili itong kasaysayan. May mga kuwentong naiwan din dito na hindi ko mapapansin kung lumot at mga sedro lang ang titingnan ko.

Pagkatapos maglakad sa bakuran, naisip ko ring puntahan ang kalapit na Mahoroba, sentro ng kasaysayan at paggalugad ng Hakusan Heisenji, at tikman ang Katsuyama oroshi soba. Tahimik akong namasyal, pero pag-alis ko, dumami ang mga lugar na gusto kong puntahan. Siguro mapapatigil ulit ako sa daang iyon sa susunod kong pagbisita para pagmasdan ang liwanag sa lumot.