Biyahe papunta sa Yunoko Cherry Line Magmaneho sa baybayin sa tagsibol, saka maglakad sa ilalim ng mga sakura sa Osakibana Park

Nagbiyahe ako papunta sa Yunoko Cherry Line noong maaraw na umaga sa huling bahagi ng Marso. Habang tinatahak ko ang baybayin, bumungad sa akin ang magkakasunod na sanga ng sakura sa tabi ng kalsada. Hawak ko ang manibela at nakatingin sa daan sa unahan habang sinasabi ko sa kaibigan kong babae, “Pagkababa natin, maglakad tayo sa ilalim ng mga bulaklak.”

Pagkababa ko sa kotse sa Osakibana Park, inayos ko nang kaunti ang manggas ng mapusyaw na berdeng haori ko. Pagpasok ko sa ilalim ng mga sakura, bahagyang kurbado ang landas sa harapan ko at nagpapatuloy pa sa unahan ang hanay ng mga bulaklak. Iba ito sa hanay ng mga puno na tanaw mula sa kotse—dito, matitingnan ko pati ang mga detalye ng mga sanga sa ibabaw.

Nang tumingin ako lampas sa bakod sa kaliwa, nasilayan ko ang dagat sa pagitan ng mga puno. Kanina, puro bulaklak lang ang sinusundan ng tingin ko, kaya natuwa ako sa munting tanawing iyon. Sinabi ko sa kaibigan ko, “Tanaw din pala ang dagat,” saka ako huminto roon.

Nang umihip ang hangin, isang talulot ng sakura ang nalaglag. Ibinuka ko ang isang palad at sinundan ng tingin ang galaw nito. Hindi naman agad dumapo sa kamay ko, pero gusto ko nang hintayin ang susunod na talulot.

Habang naglalakad ako pabalik sa kotse sa kahabaan ng landas, bahagyang umuugoy sa hangin ang laylayan ng mapusyaw na lilang palda ko. Kapag tumitingala ako sa mga bulaklak at naghahanap ng dagat sa pagitan ng mga puno, parang bumabagal ang oras kahit maikli lang ang lakad. Bago bumalik sa kotse, minsan ko pang tiningala ang mga sanga.

Pagkatapos, dumaan ako sa sentro ng Minamata at pinili ang champon sa Yashiro Shokudō. Habang salitan kong kinakain ang sahog at noodles, sakto ang dami nito para sa gutom ko matapos maglakad. Habang pumipili ako ng kantang patutugtugin pauwi, naisip kong gusto kong bumalik sa susunod na taon para muling makita ang sakura at dagat.