Magmaneho papuntang Uomidai Mula sa kalsada sa baybayin hanggang sa mataas na lugar—isang pahinga sa huling bahagi ng tag-araw

Ipinarada ko ang pulang kotse at lumabas sa liwasang may sahig na ladrilyo. Asul na pang-itaas na may disenyong plaid at puting shorts ang suot ko; dama na dama ko pa rin ang tag-araw noong hapong iyon. Ipinatong ko sa ulo ang salaming pang-araw, kaya mas kita ko ang mga punong nasa kabilang panig ng daan. Sandali lang sana akong hihinto matapos magmaneho, pero nang lumayo ako sa kotse at tumayo roon, parang nagsimula na ang munting pamamasyal ko.

Pinaikot ko sa mga palad ang peras na Nijisseiki. Tinamaan ng araw ang manilaw-nilaw na berdeng balat nito, at lumitaw pati ang pinong mga batik. Pagsapit ng huling bahagi ng Agosto, panahon na ng mga peras na Nijisseiki na itinanim sa labas, kaya sakto itong meryenda sa biyahe sa Tottori. Gusto ko na itong kainin, pero natutuwa na ako kahit pagmasdan lang ang bilog nitong hugis. Pag-uwi ko, palalamigin ko ito para malasahan ang malutong na unang kagat.

Nagmula ang pangalang Uomidai sa mga panahong dumarating ang malalaking kawan ng sardinas at malakas na sumisigaw ng tagubilin ang mga mangingisda mula sa mataas na lugar. Akala ko maganda lang itong pahingahan na may tanawin, pero nang malaman ko ang kuwento, parang narinig ko rin ang mga tinig ng mga mangingisda noon. Iba na tuloy ang tingin ko sa kalsadang tinahak ko sa tabi ng baybayin; hindi na lang ito basta daang maganda ang tanawin.

Huminto ako sa tabi ng bangko sa liwasan. Sa pagitan ng mga bahay at bundok sa malayo, tanaw ko ang kalsadang dinaanan ko kanina. Habang nasa kotse ako, ang susunod na kurba ang iniisip ko; ngayong nakatigil na, napapansin ko naman ang kabuuang takbo ng kalsada. Gusto ko pang magtagal dito—maglakad papunta sa dagat para namnamin ang tanawin o hanapin ang monumento ng awiting Kaigara-bushi.

Mga 25 minuto ang biyahe sakay ng kotse mula Tottori Station, sa National Route 9 papunta sa direksiyon ng Kurayoshi at Yonago. Magandang isingit ang hinto rito sa biyahe ko sa baybayin para maramdaman ang simoy mula sa mataas na lugar. Muli kong inayos ang pagkakahawak ko sa peras at tumingin sa kotse; bumalik ang gana kong magpatuloy pa nang kaunti. Siguro, isa ito sa mga sandali ng biyahe na ikukuwento ko pag-uwi—ang pahingang hindi ko minadali.