Twin Bridge Noto Maikling hinto sa tag-araw para pagmasdan ang tulay at dagat mula sa parke

Pagkababa ko ng kotse sa Nagaura Uruoi Park, umakyat ako sa mas mataas na lugar. Nasa harap ko ang tore ng tulay; nakaunat ang mga kable nito patungo sa dagat. Mas malaki pala ito sa aktuwal kaysa sa inakala ko mula sa mga litrato.

Nang humawak ako sa bakod, parang may natitira pang init mula sa maghapon. Buti na lang, maikli ang manggas ng suot ko. Nasa ibaba ko ang paliku-likong daan; nasa dulo nito ang tulay. Para bang tinitingnan ko ulit ang dinaanan ko kanina.

May liwanag na humahaba sa ibabaw ng dagat. Sa likod ng liwanag, nagsasapawan sa tanaw ang malalayong pampang at mga isla. Kahit ang tulay lang sana ang kukunan ko, gusto ko pa ring isama sa kuha ang tubig. Umihip ang hangin at umindayog ang palda ko, kaya bahagya rin akong pumihit.

Nag-message ang kaibigan kong babae at tinanong kung hanggang saan ako nakarating ngayong araw. Nagpadala ako ng 1 litrato at sumagot siya, “Ang ganda ng lugar na nahanap mo.” Oo nga. Ngayong huminto ako rito, saka ko lang talaga nakita.

Naalala ko pati ang sushi na kinain ko sa Nanao noong tanghali. Habang pinagmamasdan ko ang dagat, bumabalik sa isip ko ang mga lokal na isdang pinili ko para sa tanghalian. Kung may kaibigan akong kasama, gusto kong pag-usapan muna namin kung saan kami dadaan para kumain.

Naisip kong bumalik, pero kumuha pa ako ng isa pang litrato. Humanap ako ng anggulong magkakasama sa kuha ang tore ng tulay at dagat, kaya napahaba na naman ang pamamalagi ko. Gusto kong ganitong dapithapon ang maging huling tagpo ng biyahe ko.