Magmaneho papuntang Tsurumisaki Magmaneho hanggang sa pinakasilangang dulo ng Kyushu at magpahinga sa tabi ng puting parola

Isang hapon ng Mayo, nagmaneho ako kasama ang kaibigan kong babae hanggang sa dulo ng Tangway ng Tsurumi. Hawak ko ang manibela at nakatuon ang tingin sa daan habang papunta kami sa Tsurumisaki, ang pinakasilangang dulo ng Kyushu. Pagkababa ko ng kotse, sabik pa rin akong makapunta sa tabi ng parola.

Umupo ako sa kahoy na bangko kung saan tanaw ang puting parola. Inayos ko ang laylayan ng puting bestida kong may maliliit na bulaklak at ipinatong ang mga kamay ko sa tuhod. Pagkatapos maglakad papunta roon, sapat nang maupo para gumaan ang pakiramdam ko.

Tumingala muna ako sa parolang nasa kanan, saka ibinaling ang tingin sa dagat sa kaliwa. May kampana sa malapit, pero gusto ko munang manatili rito at magpahinga. Bahagyang hinihipan ng simoy-dagat ang buhok ko habang tahimik akong nakatingin nang matagal.

Natapos ang Tsurumisaki Lighthouse at nagsimulang magliwanag noong 1981. Sabi ko sa kaibigan ko, “Matagal nang binabantayan ng ilaw ng parola ang mga barko mula rito, ano?” Kapag tinitingnan ko ang puting tore sa araw, naiisip ko kung paano tumatanglaw ang ilaw nito sa gabi.

Napag-usapan naming dumaan sa sentro ng Saiki para kumain ng sushi pagkaraang umalis sa tangway. Isa sa mga inaabangan ko sa biyahe ang Saiki sushi na gawa sa mga isda mula sa Bungo Channel. Bago tumayo mula sa bangko, tumingin muna akong muli sa parola saka bumalik sa daan.