Tamonzan (Ikan) Napapaangat ang kamay ko sa tuwing nakakakita ako ng isla

Sa Shichigahama noong tagsibol, ipinarada ko ang kotse sa Tamonzan Observation Plaza Park. Habang naglalakad ako papuntang Bishamondō, sumisilip sa pagitan ng mga sanga ng pino ang dagat at muli itong natatakpan. Sa bawat simoy na dumadampi sa mapusyaw kong lilang kardigan, gumagaan pati ang mga hakbang ko. Nakasara pa ang aklat-gabay sa kamay ko—gusto ko munang makita ang tanawin gamit ang sarili kong mga mata.

Paglabas namin sa likod ng Bishamondō, biglang bumungad ang Matsushima Bay. “Uy, ang daming isla!” Napataas tuloy ang kamay ko. Napalingon sa boses ko ang kaibigan kong babae at pumuwesto sa tabi ko. May mga pino sa mabatong mga isla sa harapan at sa mahahabang isla sa malayo. Sa pagitan ng mga ito, maluwang ang dagat.

May munting puting tore sa kalapit na isla. Tiningnan ko ang pahilis na batong dike mula sa pampang sa kaliwa, saka muling bumaling sa malayong isla. Kapag tinitingnan ko ang mga isla nang paisa-isa, napapansin kong sari-sari ang hugis ng mga ito kahit nasa iisang bahagi lang ng dagat. Gustong-gusto ko ang mga punong pino na buo at bilugan ang hubog, kaya paulit-ulit na bumabalik doon ang tingin ko.

Sabi raw, “Ikan” ang tawag sa tanawin mula sa Tamonzan, isa sa apat na pangunahing tanawin ng Matsushima. Binuksan ko ang aklat-gabay para tiyakin ang pangalan, at biglang parang mas naging malapit sa akin ang tanawing nakita ko kanina. Habang pinaglalaruan ng hangin ang laylayan ng pink kong palda, ang saya ring pag-usapan namin ng kaibigan ko kung aling isla ang pinakagusto namin.

Sa daan pauwi, gusto kong dumaan para maghanap ng tostadong nori mula Shichigahama. Ang “Oyashio Ichiban,” na gawa sa noring itinanim sa mga sakahan sa bayan, ay swak idagdag sa mga puwedeng iuwi bilang pasalubong. Kapag naiisip ko ang onigiri para sa susunod na umaga, pakiramdam ko'y kasama ko pa rin ang dagat na nakita ko rito kahit tapos na ang biyahe.

Bago bumalik sa kalsada, muli kong isinara ang aklat-gabay at matagal pang minasdan ang dagat sa pagitan ng mga isla. Ngayong tagsibol, nagpahinga muna ako para pagmasdan ang sikat na Matsushima mula sa maliit na bundok sa Shichigahama. Sa halip na kabisaduhin ang lahat ng pangalan ng mga isla, mas gusto kong umuwi na may paborito akong isla sa isip.