UFO Line (Kamegamori Town Road) Isang lagok ng tsaa matapos magmaneho sa tagaytay

Habang paakyat ako sa bundok, inaabangan kong sumilip ang kasunod na tanawin sa likod ng bawat kurba. Nakatutok ang tingin ko sa daan habang marahan kong iniikot ang manibela. Pagkalampas ko sa mga puno, tanaw ko ang mga hugis ng bundok hanggang sa malayo. Bago pa ako huminto, masaya na ako dahil nakarating ako rito.

Pagkaparada ko, pinagmasdan ko ang dinaanan ko. Paliko-liko ang aspaltadong daan habang sumusunod sa bundok na nababalot ng damong kawayan. Kanina lang, nagmamaneho ako roon. Habang sinusundan ko ng tingin ang daan hanggang sa mawala ito sa paningin, gusto ko nang magmaneho ulit pero gusto ko ring magpahinga pa rito.

Pinili ko munang magpahinga at nagsalin ng tsaa mula sa termos papunta sa tasa. Hindi ko akalaing ganito ako matutuwa sa tsaa na inihanda ko bago umalis. Sumandal ako sa kotse, hawak ang tasa sa dalawang kamay, at humigop. Sa isang higop, biglang nawala ang tensiyon sa mga balikat ko. Karaniwan lang ang tsaa, pero gusto ko itong namnamin nang dahan-dahan ngayong araw.

Habang hawak ko ang tasa, binalikan ko sa isip ang kurbang dinaanan ko. Kanina, habang nagmamaneho ako at nakatingin sa unahan, nakatutok lang ako sa takbo ng daan. Ngayong nakahinto at tumingin sa paligid, napapansin ko pati ang mga bundok na nakapalibot dito. Iba ang saya ng lugar na ito kapag dinaraanan ko habang nagmamaneho at kapag humihinto ako para magpahinga.

Balak kong umalis pagkatapos kong uminom ng tsaa, pero may natira pa pala sa termos. “Isa pang higop lang,” sabi ko habang nagsasalin ulit, saka natawa sa sarili ko—mukhang mawawala na ang dahilan ko para umalis. Masarap isipin iyon habang pinagmamasdan ko ang bundok na nagsisimula nang magkulay sa taglagas.

Natapos ko ang huling lagok at itinabi ang tasa. Ngayon, sabik na akong magpatuloy sa daan. Pakiramdam ko, tuwing iinom ako ng tsaa, maaalala ko ang pahingang ito sa UFO Line. Muli akong umupo sa likod ng manibela, at nagmaneho na naman sa kalsada sa bundok.