Kokuei Hitachi Kaihin Kōen Kagat ng hoshi-imo sa bughaw na burol

Nang masilayan ko sa dulo ng daan sa parke ang burol ng nemophila, napasabi ako, “Ha?” Hindi ko akalaing ganito kalawak ang bahaging nababalutan ng mga bulaklak. Balak kong kumuha ng larawang ipapakita sa kaibigan kong kasama sa mga biyahe sa kotse. Pero bago ko pa mailabas ang cellphone, natigilan muna ako at napatingin na lang sa burol nang ilang sandali.

Habang naglalakad ako sa daan, tanaw ko ang mga bulaklak malapit man o malayo. Maliliit ang bawat isa, pero kapag namukadkad sa buong burol, ganito pala kaganda ang tanawin. Sinundan ng tingin ko ang mga bulaklak hanggang sa langit, kaya kusa ring napatingala ako.

Huminto muna ako at kumagat sa hoshi-imo na dala ko. Nagawa ko nang sabay ang dalawa kong paboritong bagay: kumain ng matamis at pagmasdan ang mga bulaklak. Balak ko sanang magpatuloy agad sa paglalakad, pero gusto ko pang magtagal roon.

Hawak ko na ang susunod na kagat ng hoshi-imo habang pinagmamasdan ko ang daang sumusunod sa gilid ng burol. Ano kaya ang hitsura ng mga bulaklak kapag naglakad ako roon? Hindi ko pa nauubos ang hoshi-imo, pero iniisip ko na ang tanawin sa unahan. Gusto ko pang magtagal, pero ang dami ko ring gustong makita.

Inilabas ko ang cellphone at sa wakas ay nakunan ko ang burol. Nag-alinlangan ako kung mga bulaklak lang ba ang isasama sa kuha o pati ang langit, kaya kinunan ko pareho. Akala ko pipili lang ako ng 1 larawang ipapadala sa kaibigan ko, pero dumami pa ang mga larawang gusto kong ipakita.

Itinabi ko ang hoshi-imo at muling naglakad sa daan sa parke. Paglapit ko sa mga bulaklak na pinagmamasdan ko kanina, napansin ko pati ang hugis ng maliliit nilang talulot. Pag-uwi ko, ipapakita ko sa kaibigan ko ang mga larawan at ikukuwento ko rin kung paano ako naglakad nang dahan-dahan dito.