Kamui Misaki Nang salubungin ako ng hangin-dagat, gusto ko ring ibuka ang mga bisig ko

Noong huling bahagi ng Hulyo, bumaba ako ng kotse sa Kamui Misaki. Suot ang puting sombrero, naglakad ako papunta sa dagat. Pagkalabas ko mula sa kotse, sinalubong ako ng hangin-dagat. Akala ko, nakarating na ako sa pupuntahan ko, pero nang magsimula akong maglakad, naisip kong magiging masaya rin ang oras ko rito. Sa bawat hakbang, napapatingin ako sa dagat.

Nang pagmasdan ko ang dagat, nakita kong mahaba ang tangos na nakausli sa gitna nito. Habang nagmamaneho ako, iniisip ko ang susunod na liko at ang pupuntahan ko; ngayon, napasinghap ako sa lawak ng dagat. Iba talaga ito sa karaniwang tanawin, kahit tumingin lang ako sa malayo. Muntik ko nang masabi nang malakas, buti na lang at nakarating ako rito.

Hinarap ko ang hangin at bahagyang ibinuka ang mga bisig ko. Kapag ganyan kalawak ang dagat, parang gusto kong mag-inat at sumabay sa lawak nito. Kaunti lang ang ibinuka ko, pero gumaan pati mga balikat ko, at natawa na naman ako. Sobrang sarap sa pakiramdam na nakatayo roon, suot ang sombrero habang dumadampi sa akin ang simoy ng dagat.

Kapag ipinakita ko ang litrato sa kaibigan kong kasama ko sa mga biyahe, baka sabihin niyang mas inatupag ko pa ang pagpapahangin kaysa pagtingin sa tanawin. Oo, iyon din ang gusto kong tandaan at iuwi. Dagat at tangos lang ang makikita sa litrato, pero dala ko rin ang pakiramdam ng paglalakad papunta rito at pagsalubong sa hangin. Gusto ko pang manatili rito sandali at pagmasdan pa ang paligid.

Tumingin ako sa may tangos at nakita sa malayo ang Kamui Iwa. Pinagmasdan ko muna ang batong nakalitaw sa dagat bago ibinalik ang tingin ko sa malawak na tubig. Imbes na magmadali para makita agad ang mga tanawin, gusto ko munang namnamin ang nakikita ko ngayon. Gustung-gusto ko ang mga biyahe sa kotse, pero masaya rin pala ang tumigil muna para magmasid matapos maglakad.

Muli akong tumingin sa dagat bago umuwi. Naalala ko ang sarap sa pakiramdam nang ibuka ko ang mga bisig ko kanina, at kusa akong napangiti. Kapag ikinukuwento ko sa iba ang pagpunta ko sa Kamui Misaki, isasama ko hindi lang ang tanawin kundi pati ang paglalakad ko roon at ang salubong ng hangin. Sana, tuwing titingnan ko ang litrato, maalala ko rin ang hanging iyon.