Kintaikyō Araw na pumunta ako para makita ang mga sakura, pero tuluyan din akong nahumaling sa soft-serve

Pagkaparada ko at pagtingala, nakita ko sa kabilang pampang ang tulay na kahoy. Umaangat ang mga arko, bumababa, saka muling umaangat. Pamilyar na sa akin ang hugis mula sa mga larawan, pero kapag nasa harap ko na, hindi ko maiwasang sundan ito ng tingin. Namumulaklak din ang mga sakura; kakababa ko pa lang ng kotse, ayoko na agad umuwi.

Akala ko tulay ang tinitingnan ko, pero bago ko namalayan, nakatingala na ako sa mga sanga ng sakura. Kapag sumisilip ang tulay sa pagitan ng mga bulaklak, parang ibang tanawin na naman. Habang pinagmamasdan ko ang pampang, sinabi ko sa sarili kong hindi naman kailangang magmadali ngayon. Wala namang nagsasabing magmadali ako, pero natutuwa ako kapag ako mismo ang nagdedesisyong magliwaliw muna.

Nauwi ang pagliwaliw ko sa pagpili ng soft-serve. Iniisip ko kung pipili ba ako ng kakaiba, pero gusto ko rin ang pamilyar na lasa. Kapag nagsimula na akong mag-alinlangan, hindi ako makapili. Gusto kong sumubok dahil nakarating na ako rito; gusto ko ring pumili ng lasang siguradong magugustuhan ko sa unang subo. Naglalaban sa isip ko ang dalawang gusto.

Sa huli, ang pamilyar na lasa ang pinili ko at bumalik akong may hawak na puting soft-serve. Pagkasubo ko, napangiti agad ako. Ano ba 'yong pinag-isipan ko nang ganoon katagal? Sapat na palang piliin ang gusto ko at namnamin iyon, pero pinag-isipan ko pa nang sobra.

Sa tabi ng pulang kotse, bahagya kong itinaas ang soft-serve. Nasa likuran ko ang tulay at mga sakura, at nasa kamay ko ang meryendang pinili ko ngayong araw. Isa lang dito, sapat na para sumaya ako—pero nandito silang lahat. Nakangiti akong nakatitig sa soft-serve, kaya medyo hindi ko na alam kung tulay ba o meryenda talaga ang sadya ko.

Pagkaubos ko, gusto ko pang tumingin sandali sa ilog. Sinundan ko ng tingin ang mga arko ng tulay, saka muling napatingala sa mga sakura; saka lang ako nagbalik sa kotse. Habang pauwi, naalala ko ang hugis ng tulay at ang sarap ng unang subo. Pareho kong babaunin ang mga alaalang iyon.