Yamaguchi · Mine
Akiyoshidai Tinahak ko ang mga burol na kulay taglagas habang lumulubog ang araw
Isang hapon sa unang bahagi ng Nobyembre, tinahak ko ang Karst Road sa pagitan ng mga burol na nagbabago ang kulay pagsapit ng taglagas. Basahin ang kuwento ko tungkol sa sandaling nawala ang tensiyon sa mga balikat ko habang nakatingin sa daan at hawak ang manibela.
Pagsapit ng Nobyembre, nagbabago ang kulay ng damuhan. Dahan-dahan akong nagmaneho sa ilalim ng papalubog na araw, at nagustuhan ko pati ang daang papunta sa susunod na kurba.
TaglagasUnang bahagi ng Nobyembre
Hanggang sa susunod na kurba, kasama ko ang tanawing ito
Pagpasok ko sa Karst Road ng Akiyoshidai, bumungad sa magkabilang panig ng kalsada ang mga burol na nababalutan ng damuhan. Hapon iyon sa unang bahagi ng Nobyembre, at dahan-dahan akong umusad sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Habang nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela, kita kong nagpapatuloy ang mga burol lampas sa kurba. Iba ito sa mga bundok na karaniwan kong dinaraanan; parang mas malawak pati ang langit.
Sa iba't ibang bahagi ng damuhan, sumisilip ang mga batong-apog. Sa bawat usad ko, nagpapatuloy ang mga burol na may batong nakakalat dito at doon, at napasinghap ako sa laki ng tanawin. Gusto kong matandaan ang lahat pag-uwi ko. Pero sa ngayon, nakatuon ako sa susunod na kurba habang nagmamaneho. Gusto ko munang namnamin ang susunod na bahagi ng daan.
Nang tamaan ng papalubog na araw ang damo, nagliwanag pati ang mga uhay ng susuki. Karaniwan, tumitingala ako sa mga dahon ng puno kapag taglagas, pero dito, damuhan mismo ang nagkukulay. Habang sinusundan ko ang daan at dama ang lawak ng damuhan, parang biglang nawala ang tensiyon sa mga balikat ko habang hawak ko ang manibela. Mas gusto kong dahan-dahan lang ngayon kaysa magmadali at lampasan ang lugar.
Napansin ko na lang na nasabi ko nang malakas, “Gusto ko rin pala ang ganitong daan.” Wala naman akong pinagsasabihan, kaya natawa ako nang bahagya sa sarili kong boses. Kung narinig ito ng kaibigan kong babae, baka sabihin niya, “Nadagdagan na naman ang mga paborito mong daan?” Oo, nadagdagan nga. Hindi pa ako tapos magmaneho, pero gusto ko nang bumalik dito.
Habang iniikot ko ang manibela para sumabay sa banayad na kurba, unti-unti ring nagbabago ang tanawin sa unahan. Naroon ang malaking burol, at dumaraan sa harapan nito ang daan. Baka hindi lang pagtanaw sa damuhan ang nagustuhan ko; baka gusto ko rin palang magmaneho sa gitna nito gamit ang sarili kong kotse. Habang nakatingin ako sa daan, ninamnam ko ang bawat sandali hanggang sa susunod na kurba.
Kahit tapos na akong magmaneho sa talampas, hindi mawala sa isip ko ang mga burol. Sa susunod, gusto kong iwan ang kotse at maglakad habang pinagmamasdan ang damuhan. Pag-uwi ko, ikukuwento ko sa kaibigan kong babae na nagustuhan ko ang Akiyoshidai pati ang mismong pagmamaneho roon. Gusto kong ikuwento sa kanya pati ang mismong sinabi ko nang malakas habang papalubog ang araw.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Pagkaing kilala sa lugar
Gobo noodles (Mitō gobo)
Gawa ang makunat na gobo noodles na ito sa masa na hinaluan ng Mitō burdock, tanyag na produkto ng Mine. Itinatampok ito sa gabay sa pagkain ng Mine City Tourism Association. Pagkatapos magmaneho sa Akiyoshidai, gusto ko ring tikman ang pagkaing kilala sa lugar. Gusto kong mabusog habang inaalala ang tanawin ng damuhan.
Mga tampok
Mga batong-apog na sumisilip sa damuhan
Isa ang Akiyoshidai sa pinakamalalaking karst plateau sa Japan. Ang karst ay anyong-lupa na nabubuo dahil sa pagguho ng batong-apog at iba pang bato dulot ng tubig-ulan o tubig sa ilalim ng lupa. Nagpapatuloy sa kahabaan ng daan ang mga burol na may mga batong sumisilip sa damuhan. Kahit tapos na akong magmaneho, naaalala ko pa rin ang hugis ng mga burol.
Damuhang kulay taglagas at susuki sa Nobyembre
Sa Nobyembre, nagiging mapula at kulay-ginto ang damuhan, at bumubuo ng tanawin ng taglagas ang susuki, chigaya, at nezasa. Nang magmaneho ako sa ilalim ng papalubog na araw, nawala ang tensiyon sa mga balikat ko habang pinagmamasdan ang lawak ng damuhan. Tuwing naaalala ko ang pagmamaneho noong taglagas, itong daan agad ang unang sumasagi sa isip ko. Ganoon ko talaga ito nagustuhan.
Landas para pagmasdan ang kalikasan habang naglalakad
Sa landas na ito ng Akiyoshidai, maaari mong pagmasdan ang heolohiya, anyong-lupa, mga halaman, at hayop sa loob ng humigit-kumulang 1 oras. Bukod sa saya ng pagmamaneho, puwede ka ring maglakad at pagmasdan ang tanawin. Pagkatapos kong magmaneho, gusto kong huminto at pagmasdan ang damuhan sa paglalakad.
Pagpunta at saya ng pagmamaneho
Akiyoshidai at Karst Road
- Mula sa Mine IC sakay ng kotse
- Humigit-kumulang 20 minuto
- Mula sa Akiyoshi IC sakay ng kotse
- Humigit-kumulang 10 minuto
Mula sa Mine IC sa Chūgoku Expressway, humigit-kumulang 20 minuto sakay ng kotse papunta sa Akiyoshidai; mula naman sa Akiyoshi IC sa Ogori-Hagi Road, humigit-kumulang 10 minuto. Kasama rin sa saya ng biyahe ang Karst Road sa talampas. Habang nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela, natatanaw ko ang mga burol na nagpapatuloy sa unahan.
Matatagpuan ang Akiyoshidai sa Akiyoshi, Shūhō-chō, Mine-shi, Prepektura ng Yamaguchi. Buksan ang lokasyon nito sa mapa sa ibaba. Piliin mo kung magmamaneho ka sa Karst Road o maglalakad sa landas para pagmasdan ang kalikasan.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.
