Tanawin ang Daisen mula sa Kagikake Pass Pumunta ako para makita ang gubat sa taglagas, pero hindi ko na maalis ang tingin sa batuhang pader

Pagdating ko sa Kagikake Pass at pagkababa ko sa pulang kotse, unang bumungad sa akin ang gubat sa harapan ko na nagkukulay-taglagas. Pumunta ako roon para makita ang mga dahon, kaya balak kong namnamin ang tanawin nang matagal. Pero pagtingala ko, nakita ko sa likod nito ang dambuhalang batuhang pader, at hindi ko na maituloy ang sasabihin ko.

Sa ibabaw ng gubat, matayog at malawak ang batuhang pader sa timog na bahagi ng Daisen. Tumingin ako sa kanan, saka inilipat ang tingin sa kaliwa, pero nagpapatuloy pa rin ang kabundukan. Akala ko alam ko na ang itsura nito dahil sa mga litrato, pero iba pala kapag nakikita ko na ito mula mismo sa tabi ng kotse. Masarap pala sa pakiramdam kahit tahimik lang akong nakatayo roon.

Sinubukan kong ipakita sa litrato kung gaano kalawak ang tanawin kaya ibinuka ko ang mga braso ko. Pero hindi kayang tumbasan ng abot ng mga braso ko ang lawak na iyon. Wala naman akong kinakausap, pero natawa ako mag-isa. Ibinaba ko ang mga braso at muling tumingala; parang mas malapit sa akin ang bundok kaysa kanina.

Pagtingin ko sa ibaba, nakita ko ang gubat ng beech sa harap ng batuhang pader. Mas malinaw kong nakikita ang gubat at bundok kapag sabay ko silang pinagmamasdan. Matapos pagmasdan ang mga sangang may dahong nagkukulay sa taglagas, sinundan ko ng tingin ang mga guhit sa bato. Doon ko naisip kung gaano karaming magkakaibang tanawin ang nasa iisang bundok.

Pabalik na sana ako sa kotse nang lingunin ko pa ang bundok para sa isa pang huling tingin. Pero hindi natapos sa isang tingin. Pinagmasdan ko ang hugis ng bundok sa itaas, saka ang gubat, at sa huli, ang kabuuan na naman. Mas gusto kong magtagal pa nang kaunti rito at walang gawin kaysa magmadali sa daan.

Bago ako dumating, mga dahon sa taglagas ang pinakaaabangan ko. Pero nang pauwi na ako, mas naalala ko ang araw na nasaksihan ko ang timog na batuhang pader ng Daisen. Gusto kong bumalik sa parehong lugar kapag hitik na ulit sa dahon ang mga puno. Sumakay ako sa kotse, tumingin sa daan at hinawakan ang manibela. Matapos kong tumingala sa bundok, parang mas masaya nang tahakin ang susunod na bahagi ng daan.