Arakurayama Sengen Park Pagkatapos kong magpahinga sandali, nakita ko ang Mount Fuji

Sinimulan kong akyatin ang hagdan papunta sa tanawan mula sa bakuran ng Arakura Fuji Sengen Shrine. Nang marinig kong 398 baitang ang aakyatin, inisip ko na agad ang tanawing naghihintay sa itaas. Gusto kong makita ang mga cherry blossom at Mount Fuji, kaya kailangan ko munang umakyat.

Kapag nasisilip ko ang mga cherry blossom habang umaakyat, gusto kong tumingala. Tinitingnan ko ang hagdan sa unahan, ang mga bulaklak sa tabi, saka umaakyat ulit. Bago pa ako makarating sa tanawan, dumarami na ang mga bagay na gusto kong pagmasdan.

Pagdating ko sa itaas, ipinatong ko ang dalawang kamay sa tuhod at nagpahinga sandali. Akala ko kukuha agad ako ng litrato pagdating, pero mas gusto ko munang pakalmahin ang paghinga ko. Pero nang bahagya akong tumingala, nakita ko ang Mount Fuji. Bigla kong naisip na wala pa akong panahon para magpahinga.

Sa likod ng mga cherry blossom, nandoon ang limang-palapag na pagoda; sa likod naman nito, tanaw ang Mount Fuji. Nakita ko na sa mga litrato ang ganitong tanawin, pero nang masilayan ko ito mismo matapos umakyat, napabulalas ako. Kung nakita ako ng kaibigan kong babae habang nakatulala roon na nakahawak pa rin sa tuhod, baka tinukso niya ako.

Nang humupa na ang paghingal ko, inayos ko ang tindig at tumingin ulit. Pagkatapos pagmasdan ang mga bulaklak sa malapit, tumingin ako sa Mount Fuji at napansin ko rin ang bayan sa pagitan nila. Kanina, mga cherry blossom, pagoda, at bundok lang ang nakikita ko; ngayon, nadagdagan na naman ang tanawing gusto kong pagmasdan.

Pagkatapos kong kunan ng litrato ang tanawin at itago ang cellphone, hindi pa rin ako agad nakalakad. Gusto kong matandaan pati ang mismong pag-akyat ko sa hagdan, kaya nagtagal pa ako sa pagtingin sa mga cherry blossom. Kapag ipinakita ko ang mga larawan sa kaibigan ko, ikukuwento ko ring balak ko sanang magpahinga sandali pero napahanga ako sa tanawin.