Chirihama Nagisa Driveway Sa dalampasigan sa dapithapon, hawak ang plato ng inihaw na lamang-dagat

Pagpasok ko sa Chirihama, iba ang pakiramdam ng mga gulong sa ilalim ng kotse kumpara sa karaniwang kalsada. Tumingin ako sa unahan at muling hinawakan nang mahigpit ang manibela. Hindi pala kalsadang katabi lang ng dagat ang dinaraanan ko—sa buhangin ng dalampasigan mismo ako nagmamaneho. Nang iparada ko ang kotse at bumaba, natuwa ako na buhangin din pala ang nasa ilalim ng mga paa ko.

Bago pa man panoorin ang paglubog ng araw, kumuha muna ako ng isang plato ng inihaw na lamang-dagat. Pinili ko iyon dahil naakit ako sa bango, pero nang tumingin ako sa dagat, napako rin doon ang tingin ko. Bitbit ko sa dalawang kamay ang plato habang naglalakad sa buhangin, naghahanap ng puwesto kung saan kakain. Noong nasa kotse pa ako, tanaw ko lang ang mga alon; ngayon, sa tabi ko na mismo humahampas at humuhupa ang mga iyon.

Akmang kakagat na sana ako nang umabot sa paa ko ang alon. Napabulalas ako ng "Hala!" at napatalon nang kaunti palayo sa alon. Habang nagkukumahog akong umiwas, pilit namang pinananatiling pantay ng mga kamay ko ang plato. Akala ko nagpunta ako rito para pagmasdan ang dagat; ang pinakatutukan ko pala ay ang inihaw na lamang-dagat sa plato.

Nang umatras ang alon, tumayo akong muli sa buhangin at saka ko lang natikman ang unang subo. Nakakatawa tuloy na kanina lang, dali-dali akong umiiwas sa alon. Kapag ikinuwento ko ito sa kaibigan kong mahilig ding magmaneho, malamang tatawanan niya ako at sasabihing, 'Pero nailigtas mo naman ang pagkain, ano?' Gusto ko tuloy siyang sagutin, 'Oo, naingatan ko ang pagkain.'

Sa pagkakataong ito, lumayo muna ako nang kaunti sa alon at nagmasid sa dagat. Palubog na ang araw, at kumikislap ang liwanag nito sa mga alon habang papalapit at umaatras ang mga iyon. Sa bawat subo ng inihaw na lamang-dagat, muli akong napapatingin sa dagat. Akala ko babalik na ako sa kotse pagkatapos kumain, pero bigla kong gustong hintayin hanggang tuluyang lumubog ang araw.

Nagtagal ako roon habang unti-unting nagbabago ang liwanag sa langit. Pagbalik ko sa kotse, naririnig ko pa rin sa likuran ko ang tunog ng alon. May ikukuwento ako tungkol sa pagmamaneho rito at may isa pa tungkol sa pagtalon habang hawak ang plato ng inihaw na lamang-dagat. Nag-isip ako kung alin sa dalawa ang unang ikukuwento ko sa kaibigan ko, at natawa ako sa sarili ko—malamang iyong pagtalon.