Shinobuyama Mula Karasugasaki, tanaw ang mga riles na tuwid na tumatawid sa lungsod

Isang umaga ng Abril, huminto ako sa Karasugasaki sa Shinobuyama. Sa kabila ng mga puno sa kaliwa, bumubungad ang Lungsod ng Fukushima. Habang nagmamaneho ako, paisa-isang gusali lang ang napapansin ko; mula rito, kita na ang ayos ng buong lungsod.

Kasama ko sa biyahe ang kaibigan kong babae, at sabay naming sinundan ng tingin ang riles na dumaraan sa lungsod. Manipis na guhit itong deretsong umaabot mula sa malapit hanggang sa malayo. Habang pinagmamasdan ko ang mga bubong at hugis ng mga kalsada, parang iba ang dating ng lungsod na dati'y dinaraanan ko lang.

Pagkatapos maglakad, binuksan ko ang lalagyan ng strawberry na dala ko. Gusto kong tikman ang mga prutas ng Fukushima ngayong tagsibol, kasabay ng ganitong tanawin. Hawak ko sa isang kamay ang lalagyan at sa kabila, inilapit ko sa bibig ang isang strawberry.

Pagkagat ko, matamis muna, saka sumunod ang bahagyang asim. “Buti na lang strawberry ang dinala natin,” sabi ko sa kaibigan ko. Habang nananatili pa ang lasa sa bibig ko, ibinaling ko ulit ang tingin sa lungsod. Nakita ko uli ang riles na sinundan ko ng tingin kanina, at gusto ko tuloy masdan pati ang mga bundok sa dulo nito.

Bahagya kong hinapit ang harapan ng coat at pinagmamasdan ang malalapad na bubong ng mga gusali at ang magkakadikit na bahay. Sa malayo, halos nagsasanib sa langit ang mga bundok, at may malawak na espasyo sa pagitan ng mga ito at ng lungsod. Kapag nasa mataas na lugar pala, ganito kalawak ang tanaw sa bayang susunod kong dadaanan.

Pumili ako ng isa pang strawberry mula sa lalagyan. Salit-salit akong tumitikim ng strawberry at tumitingin sa tanawin habang nakikipagkuwentuhan sa kaibigan ko. Pagbalik namin sa kotse at pag-andar nito, magmamaneho ako sa lungsod na kanina'y tanaw ko mula sa itaas. Naging masayang pahinga sa tagsibol iyon, at nasabik na akong ituloy ang biyahe.