Seto Ōhashi Memorial Park Sa isang umaga ng tagsibol, damhin ang laki ng tulay mula sa parke sa tabing-dagat

Dumating ako sa Kanlurang Paradahan sa tabi ng dagat at inilabas ang supot ng meryendang dala ko. Balak ko sanang lumayo nang kaunti sa kotse para magpahinga. Pero napatingin ako sa tulay na umaabot sa kabila ng dagat, at napahinto ang kamay ko sa pagbukas ng supot. Parang umaabot hanggang langit ang tulay.

Bumaba rin sa kotse ang kaibigan kong babae na kasama ko sa mga biyahe. Tumingala siya at sabi, “Ang laki pala nito kapag tiningnan mula sa ibaba.” Kapag tumatawid sa tulay, hindi mo naman nakikita ang kabuuan nito nang ganito. Kapag sabay kong pinagmamasdan ang dagat at ang tulay, bigla akong napapaisip kung paanong may daan sa ibabaw mismo ng dagat. Hawak ko pa rin ng dalawang kamay ang supot habang sinusundan ng tingin ang dulo ng tulay.

Pumapasok ang simoy-dagat sa manggas ng mapusyaw na lilang jacket ko. Buti na lang sinuot ko ito sa ibabaw ng puting blusa. Naglakad kami ng kaibigan ko mula sa paradahan papunta sa parke. Matapos kong makita ang malaking tulay, napatingin din ako sa malapit na damuhan at fountain. Sabi raw, ginawa ang parke sa dating lugar ng expo na ginanap nang matapos ang tulay.

Nang makapili na kami ng lugar na mauupuan, saka ko lang nabuksan ang supot. Meryendang gawa sa piniritong Sanuki udon ang laman nito. May malutong na tunog sa unang kagat ko. “Puwede palang gawing meryenda ang udon,” natatawang sabi ng kaibigan ko. Kumuha ako ng isa pa at naalala ko ang laki ng tulay na kanina ko lang tiningala.

Itinago ko ang supot na wala nang laman at naglakad uli palapit sa dagat. Akala ko, hihinto lang ako rito sandali habang papunta sa malayo; pero ngayon, parang talagang napunta ako rito para pagmasdan ang tulay. Sa susunod, gusto ko ring bumisita sa memorial hall para makita kung paano itinayo ang tulay. Sinabi ko iyon sa kaibigan ko, at nagpasya akong magtagal pa nang kaunti sa parke sa umagang iyon ng tagsibol.