Mamasyal sakay ng kotse papuntang Seiun Bridge Huminto sa National Route 218 para masilayan pati ang malaking arko sa ilalim ng tulay

Isang hapon sa huling bahagi ng Oktubre, kasama ko ang kaibigan kong babae nang dumaan kami sa Michi-no-Eki Seiun Bridge. Pagkatapos magmaneho sa National Route 218, bumaba ako ng kotse at dumiretso sa view deck. Gusto kong magtagal nang kaunti sa lugar kung saan kita pati ang ilalim ng tulay.

Paglapit ko sa puting bakod, nakita kong umaabot ang kalsada hanggang sa kabilang panig ng lambak. Sa ilalim nito, naroon ang malaking arko na gawa sa bakal, pati ang maraming maliliit na piyesang bumubuo rito. Natuwa akong pagmasdan mula sa tagiliran ang kalsadang karaniwan kong tinatahak sakay ng kotse.

Marahan kong ipinatong ang isang kamay sa bakod at pinagmasdan ang tulay. Mula sa bahaging malapit sa akin, sinundan ko ng tingin ang kalsadang umaabot sa malayo. Napaisip tuloy ako kung ano kaya ang tanawin sa kabilang panig.

410m ang haba ng Seiun Bridge, at 137m ang pagitan ng ibabaw nito at ng tubig. Sinabi ko sa kaibigan ko, “Ang laki pala ng arko sa ilalim kapag tiningnan mo,” saka ko muling pinagmasdan ang lambak at ang tulay. Kahit alam ko ang mga sukat, gusto ko pa ring pagmasdan ang hugis nito sa harap ko.

Gusto ko ring tikman ang chicken nanban set meal sa Michi-no-Eki habang ipinagpapatuloy ang pahinga. Kapag may oras din akong kumain matapos pagmasdan ang tulay, mas nagiging panatag at hindi minamadali ang pamamasyal ko. Habang naglalakad ako pabalik mula sa view deck, pinag-usapan namin ng kaibigan ko ang susunod na daan.