Papunta sa Ryūjin Ōtsuribashi Mula sa tabi ng lawa, tila tumatawid sa kalangitan ang tulay

Noong hapon ng Nobyembre, bumaba ako ng kotse sa Bangin ng Ryūjin at naglakad papunta sa tabi ng lawa ng dam. Nang masilip ko ang tubig sa pagitan ng mga dahon, napatingala ako sa tulay na tumatawid sa bangin. Kumaluskos ang mga dahon sa ilalim ng mga paa ko. Hinila ko pababa ang manggas ng hoodie hanggang matakpan ang mga palad ko. Gusto ko munang namnamin dito ang tanawin ng lawa at tulay.

Mula sa asul na pangunahing tore, umaabot ang tulay sa kabila ng bangin. May daanan pala sa ganoon kataas na lugar. 375m ang haba ng tulay, at 100m ang taas nito mula sa lawa. Mas ramdam ko ang taas nang tumingala ako rito kaysa noong una kong marinig ang mga numerong iyon.

Nang ilipat ko ang tingin mula sa tulay papunta sa lawa, kumikislap-kislap ang liwanag ng hapon sa tubig. Umaabot hanggang pampang ang mga dahon ng taglagas sa dalisdis, at dumaan ang hangin sa pagitan ng mga ito. Sabi ng kaibigan kong babae, “Gusto ko ring makita ang tanawin mula sa tulay.” Tumango ako, pero gusto ko pang tumingala rito nang matagal-tagal. Gusto ko ang tanawing kita ang buong tulay at ang bangin.

Iwinawasiwas ng hangin ang laylayan ng palda kong de-kuwadro, kaya muli kong hinila palapit ang manggas ko. Nag-usap kami ng kaibigan ko; gusto naming makunan ng larawan ang buong tulay. Kapag isinama pati ang kalapit na sanga sa kuha, mas mapapansin kung gaano kalaki ang tulay kahit nasa malayo. Habang pinagmamasdan ko ang lawa at tulay, kumalma rin ang pagmamadali kong pumunta agad sa susunod na lugar. Ang sarap magkaroon ng ganitong hapon sa gitna ng biyahe.

Kapag nagutom na ako, susunod naman ang Hitachi Aki Soba. May restawran daw sa Suifu Bussan Center, sa paanan ng tulay, kung saan puwedeng kumain ng gawang-kamay na soba. Nag-usap kami kung didiretso roon sakay ng kotse. Pagkatapos tumingala sa bangin, masarap sigurong tikman ang soba habang pinag-uusapan ang tanawin ngayong araw. Gusto ko pa ring subukang maglakad sa ibabaw ng tulay, kaya bago umalis, muli akong tumingala rito. Pag-uwi ko, malamang na paulit-ulit kong maaalala ang hapon na magkasama kaming nagmasid sa lawa at tulay.