Parola ng Rokkōsaki Bumaba ako ng kotse at tumungo sa tangway. Gusto kong makita ang puting parola na may dagat sa likuran.

Pagkababa ko ng kotse sa Noroshi, naglakad ako hanggang bumukas ang tanawin sa kabila ng mga puno. Ang dagat ang unang bumungad, at nasa harap nito ang puting parola. Matapos magmaneho nang matagal, natuwa ako sa pakiramdam na ako mismo ang naglakad hanggang dito.

Akala ko, matataas at maninipis ang mga parola, pero iba ang itsura rito. Nasa ibabaw ng puting katawan nito ang bahaging kinalalagyan ng ilaw, na napalilibutan ng sala-salang bakal. Kahit sa labas ng bakod, kita ko ang maliliit na detalye. Hindi ko napigilang sundan ng tingin ang mga bahagi nito, simula sa pinakamalapit.

Inangat ng simoy ng dagat ang laylayan ng dyaket ko. Hinawakan ko iyon gamit ang isang kamay at tumingala; dagat lang ang nasa likod ng parola. Sumabay sa ihip ng hangin ang asul kong palda, at sa wakas, naramdaman ko na talagang naroon ako, nakatayo sa gitna ng simoy ng dagat.

Gusto kong magpadala sa kaibigan kong babae ng litrato para ipakitang nakarating ako sa dulo ng Noto. Hindi ako makapagpasiya kung ilalagay ko sa gitna ang parola o mas malawak na bahagi ng dagat ang isasama ko. Gusto kong ipakita silang dalawa, kaya lalo pang dumami ang mga litrato kong mapagpipilian bago magpadala sa kaibigan ko.

Nang malaman kong mula pa noong panahon ng Meiji ay nagbibigay-liwanag na sa dagat ang parola rito, nag-iba ang tingin ko sa maliit na gusaling ito. Maliwanag ang umaga ngayon, pero gusto ko ring isipin ang pagsikat at paglubog ng araw mula sa parehong lugar.

Pagbalik ko, gusto kong piliin ang malambot na oboro tofu na gawa sa soya ng Ōhama sa Noroshi. Gusto kong walang hawak habang nasa tangway para malayang pagmasdan ang tanawin. Pagkatapos, saka ko naman titikman ang pagkaing kilala sa lugar. Bagay sa araw na ito ang pagkakasunod na iyon.