Nobyembre sa Oishi Plateau: Liwanag ng umaga at damong susuki Isang boteng pulot-pukyutan bilang alaala ng paglalakad sa parang

Isang umaga sa unang bahagi ng Nobyembre, nagpunta ako sa Oishi Plateau kasama ang kaibigan kong babae. Ipinark ko ang kotse sa paradahan at dumiretso muna ako sa kakabukas pa lang na Yama no Ie Oishi. Nang makapili ako ng pulot-pukyutan bilang pasalubong at lumabas, tinatamaan na ng liwanag ng umaga ang mga uhay ng susuki.

Hinila ko pababa ang manggas ng kremang sweater at inayos sa leeg ang scarf ko. Paglakad ko sa makipot na landas, humihilig sa iisang direksiyon ang mga uhay kasabay ng ihip ng hangin. Nauna nang huminto ang kaibigan ko kaya tumabi ako sa kanya. Ang lawak ng tanawin mula sa dulo ng landas hanggang sa tagaytay—gusto ko iyong pagmasdan nang matagal.

Maingat kong hinawakan sa magkabilang kamay ang maliit na bote ng pulot-pukyutan. Tumagos ang liwanag sa salamin kaya parang nagliwanag pati ang pulot sa loob. “Pag-uwi ko, baka lagyan ko ng pulot ang toast,” sabi ko. “Ako naman, sa yogurt,” sagot ng kaibigan ko. Magkapareho ang pasalubong namin, pero magkaiba na agad ang naiisip naming almusal kinabukasan.

Ibinalik ko sa bag ang bote at naglakad hanggang sa sangandaan ng mga landas. Sa kanan, may silungan; sa di kalayuan, may maliit na burol na hitik sa mga puno. Kahit malawak ang tanaw sa talampas, nakakapanatag makita ang daang babalikan namin. Kaya naglakad muna ako nang kaunti papunta sa silungan.

Dahan-dahan akong bumalik sa dinaanan namin. Tumatagos na ngayon ang liwanag mula sa tagiliran sa mga uhay na nakita ko kanina. Sandali akong tumigil sa pakikipagkuwentuhan sa kaibigan ko para pakinggan ang ihip ng hangin sa mga damo. Gusto kong patagalin ang sandaling nakatayo ako sa harap ng mga bundok na patung-patong sa di kalayuan.

Pagbalik ko sa kotse, inilagay ko sa tabi ng upuan ang supot ng pulot-pukyutan. Habang inaalala ko ang damuhang nilakaran ko kaninang umaga, pumili ako ng “ROUTE 1 - ASHINOKO” bago umalis. Gusto kong maalala ang mga uhay ng susuki sa umagang iyon kapag nilagyan ko ng pulot ang toast kinabukasan.